tv-recensieFrank Heinen

Het is al zo vaak verteld, maar: je mag zeggen wat je wilt. En andere mensen mogen dan iets terugzeggen

Op een tussen pandemie, massademonstraties en aanstaande economische opdoffer ingeklemde zondag besteedde Op1 25 minuten aan het gesprek van de week: een ruzie tussen mannen die van ruziemaken een fijn businessmodel hebben gemaakt.

Voorafgaand aan de uitzending werd aangekondigd dat Veronica Inside-presentator Wilfred Genee ‘zijn verhaal zou doen’. Was hij de overlevende van een bomaanslag? Had hij zojuist twee maanden klem gezeten in een grot, overlevend op grassprieten en druppels water uit de rotsen? Nee, maar het scheelde niet veel: in een week tijd was hij een soort symbool geworden voor de verwording van een land ‘waarin je niet meer alles kunt zeggen’, een notoir onbetrouwbaar sujet bovendien, dat zijn collega’s laat vallen wanneer hij het moment gekomen acht om uit de zelf aangelegde drijfzandbak vol satirisch bedoeld cynisme te kruipen.

Genee, immer fris en opgewekt, zag er nu uit als iemand die zojuist in één teug een smoothie van beschimmelde bessen en spinazie met beestjes heeft achterovergeslagen. Hij leek meer op Andrei Tchmil, de hevig gegroefde Moldavisch-Belgische oud-wielrenner, dan op zichzelf. Daar was aanleiding voor: hij was net een week lang uitgescholden voor ‘Judas’ en ‘NSB’er’, omdat hij zijn kompanen tot de orde had geroepen toen ze, volgens een deel van de sponsors, te ver waren gegaan. Daarop waren Genees makkers René ‘Laat gaan, man’ van der Gijp en Johan ‘ben ik niet zo van onder de indruk’ Derksen woedend geworden. En zo werd een op zich wezenlijke opwinding over de grens tussen ongepaste grappen en (on)bewuste discriminatie binnen een paar dagen een soort roddelsmulrol over de gevoelens van drie mannen ‘bekend van tv’.

Bij Op1 kreeg Genee nog maar eens de wind van voren. Hij, de aangever die jarenlang met plezier de vileinigheidjes voorzette die door Derksen vol aplomb werden binnengekopt, stamelde zich door zijn verweer. Het kwam er in feite op neer dat hij geschrokken was – of dat van de oprechte pijn bij zo veel mensen was, of van de miljoen schade door weggerende sponsors, werd niet helemaal duidelijk. Vast een combi.

Maar goed: hij had zijn attitude gewijzigd, en dat kreeg-ie op z’n brood van presentatrice Fidan Ekiz. Ze liet weten dat Derksen zich juist ‘heel vaak tegen racisme uitspreekt’, verweet Arie Boomsma (initiatiefnemer van een sponsorboycot) ‘NSB-gedrag’, vroeg zich af ‘waarom we niet meer mogen zeggen wat we willen?’ en riep na een minuut of twintig vertwijfeld uit: ‘Hebben we niks beters te doen dan het de hele tijd over Johan Derksen te hebben?’

Genee oogde intussen als een hondje dat op het vloerkleed heeft gepoept.

Het is al zo vaak verteld, maar: je mag zeggen wat je wilt. En andere mensen mogen daar dan iets op terugzeggen. Ook zeggen dat je iets niet mag wat je eigenlijk wel mag, mag. Het slaat nergens op, maar het mag. Zelfs iemand van ‘NSB-gedrag’ beschuldigen, al is het zelfs als hyperbool van ontluisterende lelijkheid, mag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden