Het huishouden als wanhopige ratrace

De echtgenoot daagt zijn mededinger uit tot een duel: hij werpt geen handschoen in de ring, maar een ovenwant. De strijkplank hanteert hij als stormram en al verliest het logge wapen zijn ijzeren roostertje, plank en man blijven overeind....

Zijn tegenstander doet uitvallen met een krakkemikkiger exemplaar en na een heftig duel legt hij het loodje. Zijn plank is gevloerd, het gevaarte ligt plat op de straat.

Geklemd tussen strijkplank en afwaskwast zijn de hedendaagse mannen verworden tot Jan Doedels. Tenminste als we afgaan op het nieuwe straatspektakel van de Gebroeders Flint: De huishoudbeurs on tour.

Ze draaien als pauwen rond in hun nieuwste schorten en zijn babies eenmaal op de wereld gezet, dan bezwijken de vaders onder de megalomane vervoermiddelen waarin de wurmen zijn verpakt.

De show wordt gebracht met vaart en allure. Stef van den Eijnden alias Jan Steen houdt het publiek als een showmaster bij de les, maar vlak ook Willemijn Zevenhuyzen en Rogier Philipoom niet uit.

Het drietal is doorkneed in de slapstick. Als in een stomme film verbazen ze zich over de nieuwste snufjes op huishoudgebied - o zo gezellig en creatief -, en schieten van het ene typetje in het andere.

Een korte terugblik op de televisieloze jaren vijftig laat zien hoe genoeglijk er destijds gelegpuzzeld werd en hoe vrouwlief in de weer was met wasmand, wasbord, kolenkit en mattenklopper. Maar gaandeweg voert het belletje van de magnetron het leeftempo op, de stapel apparaten groeit en huishouden wordt een ratrace.

Het is een aardig thema, die drift om de nieuwste, origineelste gerechten te serveren of unieke apparaten te bezitten zoals een wascilinder die past in een aktetas en ongemerkt een stropdas kan wassen.

Het ironiseren van al die zaken gaat de spelers goed af: het publiek eet uit hun hand, gewillig doen omstanders mee aan een wedstrijd aardappelschillen met als beloning een flessenlikker.

De jarenlange ervaring van de Flints op straattheatergebied is aan alles merkbaar: de voorstelling is perfect afgestemd op de argeloze passant die er de komende maanden op pleinen, in winkelcentra of op zomerfestivals mee zal worden verrast.

Het groteske, beweeglijke spel, het vrijwel ontbreken van taal en de fragmentarische opbouw, alles kan het opnemen tegen de lawaaïge omgeving van de straat.

Maar had het inhoudelijk niet wat venijniger en scherper gekund?

Bingo, hun vorige spektakel, liep uit op een ruzie waarin de hebzucht vinnig te kijk werd gezet. Als een boemerang richtte de lach zich ongemerkt op het publiek zelf. Daarmee kreeg de humor een ontmaskerend effect.

Zo'n demasqué zit er ditmaal niet in. We moeten het doen met een reeks aardige, soms melige grappen die op den duur wat bleekjes afsteken bij de wervelende performance.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden