Het huis van Zijde

Gaslantaarns in de dikke gele mist: Sherlock Holmes is terug

Het jaargetijde leent zich ervoor om teruggeworpen te worden in de tijd. 1890 is een goed jaar, voor een genadeloze winter, met straten die zo koud zijn dat de gaslantaarns bevroren lijken in de dikke gele mist, die als een boosaardig dier snuffelend op zoek is naar zijn prooi, misschien de mensen die als geesten over de trottoirs dolen, het hoofd gebogen, het gezicht bedekt.

Binnen is er laaiend vuur in de haard, de geur van tabak, het vertrouwde, bleke, havikachtige gezicht, en het gevoel dat alles klopt. Dr. Watson heeft tijdelijk zijn oude kamer weer betrokken bij zijn vriend Sherlock Holmes, die thee drinkt, en scones met room nuttigt, geserveerd door mevrouw Hudson.

Lezen is jezelf verliezen, in een verhaal dat je meevoert en je weet niet waarheen. Of je weet het wel en je wilt nog een keer, steeds weer. Dank god, of beter, Anthony Horowitz, dat in deze barre tijden een held is weergekeerd - naast zijn verschijning in wéér een speelfilm en tv-serie - in zijn oorspronkelijke vorm. De beroemdste speurder aller tijden, Sherlock Holmes, en zijn onafscheidelijke metgezel, Dr. John Watson, zijn tot leven gewekt in een indrukwekkend spannend verhaal.

De Britse jeugdboekenschrijver en scenarist (Foyle's War, Midsomer Murders, Poirot) Anthony Horowitz ging niet meteen enthousiast in op het voorstel een nieuwe Sherlock Holmes te schrijven. En nog wel met toestemming van de erven van Holmes' geestelijke schepper, Sir Arthur Conan Doyle (1859-1930). 'Er is een dunne lijn tussen een hommage, een pastiche of een ordinaire imitatie.' Hij besloot een opwindende, interessante detective te schrijven, die de geest van de originele boeken zo dicht mogelijk benaderde. Dat is gelukt, en hoe, met Het Huis van Zijde (House of Silk).

Het is een jaar geleden dat Sherlock Holmes dood gevonden werd in zijn huis in de heuvels van Zuid-Engeland. Toen Dr. Watson het hoorde, besefte hij dat hij een trouwe vriend was kwijtgeraakt, en misschien ook wel de reden voor zijn bestaan. Een succesvolle loopbaan in de geneeskunde, huwelijken, kinderen, kleinkinderen, waren niet voldoende voor hem. Het gemis schrijnt. Soms denkt hij de bekende woorden te horen: 'Het spel is begonnen, Watson!'

Watson is alleen. In een wereld die hij niet langer begrijpt. Daarom pakt hij - altijd al Holmes' chroniqueur - in het verzorgingshuis de pen nog een laatste keer op om herinneringen aan te wakkeren die maar beter vergeten kunnen worden.

'De avonturen van de man met de platte pet en het Huis van Zijde waren in bepaalde opzichten de meest sensationele in Holmes' loopbaan, maar destijds was het niet mogelijk voor me om ze te vertellen, om redenen die glashelder zullen worden. . . Nee, de gebeurtenissen die ik ga beschrijven waren eenvoudigweg te schandelijk, te stuitend om in druk te verschijnen. Dat zijn ze nog steeds.'

Als Watson klaar zal zijn met het verhaal laat hij het manuscript opbergen in een kluis, met de instructie dat het pakket pas over honderd jaar mag worden geopend.

Het verhaal begint zoals een Holmes hoort te beginnen. In 221b Baker Street, Londen, waar een onverwachte bezoeker verschijnt. Kunsthandelaar Edmund Carstairs wordt al een paar weken achtervolgd door een man met een platte pet en op zijn rechterwang een blauwgrijs litteken, mogelijk als gevolg van een recente schotwond. Levensgevaarlijke paden leiden, slim gecomponeerd, naar het Huis van Zijde, waar een hel wordt geopenbaard die eeuwen overbrugt.

Horowitz las zijn eerste Sherlock Holmes toen hij 16 jaar was. 'Als je de verhalen leest, blijven ze voor altijd bij je.' Helemaal waar, en hij voegde er nog een aan toe.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden