Het had wat stouter gemogen, maar Dikkertje Dap is klein kinderdrama dat charmeert van begin tot eind

Regisseur Barbara Bredero kan zich goed in de jonge kijkers verplaatsen. Dikkertje Dap is klein kinderdrama dat charmeert van begin tot eind. Indachtig Annie M.G. Schmidt had het hier en daar wel wat stouter gemogen.

Dikkertje Dap met zijn beste vriend Raf.

Hoe bouw je een gedicht van een krappe tweehonderd woorden om tot een complete speelfilm? En dan niet zomaar een gedicht. Nee, dat hele bekende van Annie M.G. Schmidt. Dat versje dat generaties kunnen opzeggen wanneer je 'Dikkertje Dap' als voorzetje geeft. Erfgoed.

Scenaristen Mirjam Oomkes en Laura Weeda pakken het met Dikkertje Dap slim aan. Een paar regeltjes uit het liedje dienen aan het begin als dialoog en de belangrijkste ingrediënten presenteren ze lekker snel: er is een giraf en een jongetje dat van zijn nek afglijdt; er zijn klontjes en nieuwe rode laarsjes. Dan is het lijstje afgevinkt en kunnen zij en de kijkers zich gewoon richten op het verhaal.

Dat verhaal is even overzichtelijk als effectief: in Dikkertje Dap is de eigengereide Dikkertje - blond jongetje, blauwe overall, rode laarsjes - er altijd van uitgegaan dat hij tegelijkertijd met zijn beste vriend Raf - lange nek, bruine vlekken - naar de kleuterschool zou gaan. Ze zijn immers op precies dezelfde dag geboren. Maar Raf is een giraf en die ' hoeven niets meer te leren', zo legt Dikkertjes moeder uit als Dikkertje vergeefs een hele dag in de klas heeft zitten wachten. 'Die zijn al helemaal af.'

Hoe blijf je beste vrienden als je elkaar minder vaak ziet? Hoe verdeel je aandacht tussen een oude en een nieuwe vriend? Dikkertje Dap is klein kinderdrama, zoals de films over Casper en Emma dat ook zijn.

Dikkertje Dap
Kinderfilm

Regie
Barbara Bredero

Met
Liam de Vries, Martijn Fischer, Egbert Jan Weeber, Dolores Leeuwin

74 min., in 144 zalen.

Regisseur Barbara Bredero, die naast de Mees Kees-films ook de kleuterdoelgroep al zo fijn bediende met Morrison krijgt een zusje, kan zich goed in de jonge kijkers verplaatsen. Ze weet dat die het leuk vinden om naar dieren te kijken, dus laat ze iedere keer dat Dikkertje de dierentuin inloopt ook even de leeuwen zien, of de apen. Ze filmt bovendien de jonge Liam de Vries op ooghoogte, waardoor ook de grote mensen weer even voelen hoe overdonderend het was, binnenkomen op je eerste schooldag, als je de kleinste bent en in een woud van benen terechtkomt. Dikkertje Dap speelt zich af in een knus Nederland dat je je zou voorstellen als je het bij elkaar zou moeten fantaseren, met een leuke, diverse cast.

Twee kleine minpunten: de film charmeert van begin tot eind, maar misschien had het, indachtig Annie M.G., hier en daar wat stouter gemogen. En de pratende giraf overtuigt niet helemaal, al is dat voor het jonge bioscooppubliek geen probleem. Oudere kinderen hebben dondersgoed door dat dit een sprookje is en kleuters die nog op de leeftijd zitten dat ze magisch denken, zien het niet. Als iets zo veel lijkt op een giraf, dan is het een giraf, klaar. Gelijk hebben ze eigenlijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.