Het gevecht van de vier nimfen

‘Waarom noemde papa ons de nimfen?’, vraagt een van de zussen op zeker moment. Waarschijnlijk had-ie dan een borrel op, concluderen de andere drie na enig gemijmer....

De Nimfen, seizoensopening van Toneelgroep Oostpool, gaat over ziekte. Deels. Een dodelijke, mogelijk erfelijke ziekte die vier zussen bedreigt, en die hun moeder het leven kostte. Niet bepaald een fijn, leuk gegeven. Maar Oostpool-huisschrijver Peer Wittenbols schreef er een erg mooie tekst over. Een stuk over doodsangst en verlies – in die zin sluit De Nimfen aan bij de trilogie Het Zouthuis/ Zullen we het liefde noemen/ Goedbloed uit de voorgaande seizoenen – over afgunst, spijt, nijd en familieleed. Dat klinkt erg, en dat is het ook, en toch is het soms ook erg grappig en authentiek; en, in ieder geval bij Wittenbols, nooit larmoyant.

De oudste zus, Vivian, heeft ‘het’ al gehad en is inmiddels genezen verklaard. Tijdens haar ziekbed werd duidelijk dat het draait om een erfelijk gen. Twee andere zussen overwegen nu een preventieve operatie. En dan is er nog de zus die emigreerde op het moment dat mama ziek werd. Ook zij moet verwittigd. Op het moment dat zij letterlijk komt binnenvallen in de kring van ‘wetende’ zussen, neemt de voorstelling een aanvang.

Wittenbols schreef De Nimfen specifiek voor actrices Diane Lensink, Marie-Christine de Both, Juul Vrijdag en Sylvia Poorta, en voor regisseuse Lidwien Roothaan. Roothaans enscenering is vlot en ogenschijnlijk eenvoudig, met veel ruimte en respect voor de tekst. De meiden zitten bij elkaar en praten, rouwen, schreeuwen; ze opereren in partijen, zoals dat gaat: de een neemt het op voor de ander, die vervolgens verraad pleegt en een volgend verbond sluit. Overeenkomstig veranderen ze van positie in de huiskamer.

Aan het begin hebben de actrices nog enige moeite met de lappen tekst die de auteur hun heeft toebedeeld, waardoor de voorstelling wat stroef van start gaat. Om de pijn en ellende die ze aldoor bezighoudt niet bij naam te hoeven noemen, putten de zussen zich uit in breed uitgesponnen anekdotes en vreemde zijsprongen, die evenwel nog niet spontaan genoeg klinken.

Maar gaandeweg komen de ze er goed in en gaan de personages leven: lieve Lieke (Vrijdag) die nog ‘sorry’ zegt tegen de aardappels voordat ze ze schilt; de wat hysterische Dana (Poorta) uit Nieuw-Zeeland; de vrijgevochten Sofie (De Both) en Viviane, de oudste (Lensink) die probeert de wijste te zijn; hun gevecht, bepaald niet gespeend van de nodige theatraliteit, is net zo goed hard en echt.

Bij Wittenbols is er dan ook geen sprake van verzoening aan het eind. Niks happy. Dat past hier niet. Ook voor de volgende generatie bestaan geen garanties, immers. Innerlijke kracht is het enige waarop je kunt hopen. En dat voelt heus zo slecht niet. De Trilogie van het Verlies is met De Nimfen een sterke opvolger rijker.


www.oostpool.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden