Interview

Het geheim van de onweerstaanbare Huisman

Bijna altijd speelt Michiel Huisman het type onweerstaanbare man. De camera houdt van hem, ook nu weer in de film The Age of Adaline. Hoe minder hij zegt, hoe meer je je afvraagt wat hij denkt.

Michiel Huisman en Blake Lively in The Age of Adaline.'Ik heb geprobeerd jeugdige energie te laten doorschemeren.'Beeld Diyah Pera

Michiel Huisman, altijd de charmeur. In Game of Thrones deelde hij het bed met koningin Daenerys, in Nashville versierde hij countryster Rayna en in de film Wild (2014) verleidde hij de getroebleerde backpacker Cheryl (Reese Witherspoon).

In zijn nieuwe film The Age of Adaline probeert Huisman (33) weer een moeilijke vrouw voor zich te winnen: Adaline (Blake Lively), die een geheim met zich meedraagt. Na een auto-ongeluk op haar 29ste is ze geen dag ouder geworden, al is haar ware leeftijd 107. Hoewel ze ertegen vecht, valt ze toch voor de jeugdige charme van Ellis (Huisman).

Hoe speelt hij die onweerstaanbare man? Richt je gewoon een camera op zijn knappe kop, of gebruikt hij specifieke acteertechnieken of zelfs trucjes om zijn tegenspeelsters te verleiden? Zijn antwoord: 'Just look at the girl and breathe.'

Het is een blik die ergens tussen opgewonden en nieuwsgierig in ligt. Je ziet die blik terug in veel van zijn films en series, maar wat is precies zijn geheim? Daar proberen we in korte tijd achter te komen, tijdens zijn bliksembezoek aan Amsterdam.

Première van the Age of Adaline.Beeld anp

Nerdy trekjes

Om Michiel Huisman zijn methoden prijs te laten geven, duiken we in een kenmerkende scène: de eerste date. Ellis, een filantroop die een fortuin verdiende met een algoritme, ontmoet Adaline op een oudejaarsfeest. Kort daarna blijkt hij ook een donateur te zijn van de bibliotheek waar zij werkt. Met een slechte mop haalt Ellis Adaline over bij hem te komen eten. In zijn bouwval presenteert hij hotdogs als culinair hoogstandje en zet hij foute jazzmuziek op.

Het zijn van die nerdy trekjes die zijn personage die jeugdige charme geven. Zet hij die in om haar te verleiden? 'Adaline heeft veel levenservaring, terwijl Ellis een broekie is. Ik heb geprobeerd die jeugdige energie te laten doorschemeren. Ellis maakt Adaline als het ware jonger.'

Huisman vertelt dat hij ter voorbereiding veel TED Talks heeft gekeken van Elon Musk en Richard Branson. 'Dat zijn waanzinnige entrepreneurs, maar ik vond het moeilijk om ze sympathiek te vinden.' Ook staan dat soort types niet bekend om hun versiertechnieken. Huisman wilde niet alleen dat Ellis sympathiek bleek, Adaline moest ook als een blok voor hem vallen. Maar ja, hoe doet hij dat dan? Dat wordt - tot zijn spijt - niet duidelijk. 'Ik wou dat ik je een beter antwoord kon geven.'

Wellicht zit de spanning eerder in wat Huisman niet zegt. Wat namelijk opvalt tijdens het interview, is hoe levendig zijn mimiek is. Zijn wenkbrauwen gaan alle kanten op. Hij kan breed lachen om daarna diep in gedachten te verzinken; hij kijkt dan bijna boos.

'We moeten jou hebben'

Nog voor Michiel Huisman het script las van The Age of Adaline, wist hij dat Blake Lively, Ellen Burstyn en Harrison Ford zouden meedoen. Hij wilde dus dolgraag de mannelijke hoofdrol. Huisman deed auditie; eerst op video en toen voor de producers. Huisman: 'Men was van me gecharmeerd, maar nog niet overtuigd. Ik was een jaar geleden immers nog relatief onbekend. Maar dankzij mijn agent werden de producers van de film uitgenodigd in de montagekamer van Game of Thrones. Mijn eerste scènes waren net af, ik was nog niet eens op tv geweest. Godzijdank werd ik direct daarna gebeld: we moeten jou hebben.'

Beeld anp

Amerikaanse arrogantie

Het is een innemende man - geen Amerikaanse arrogantie te bespeuren, maar stel je een vraag, dan lijkt hij een aanvalspositie in te nemen. Lichaam wat naar voren gebogen, zijn handen bedachtzaam voor zijn lippen, veel geknik. Door zijn zakelijke kleding (zwarte polo, nette pantalon en schoenen) oogt hij nog ongrijpbaarder.

Is dat waarom de camera van hem houdt? Is hij een canvas waarop regisseurs én toeschouwers van alles kunnen projecteren? Want hoe minder hij zegt, hoe meer je je afvraagt wat hij denkt. Je hoopt op een wilde oneliner, die nooit komt. En toch hang je aan zijn lippen.

Je zag het ook in de film Wild. Huisman ontmoet backpacker Cheryl op straat. Zij ratelt, hij kijkt haar alleen nieuwsgierig aan. Later, tijdens een concert, doet hij dat weer; een zijwaartse blik, geen woorden. Ook in The Age of Adaline, op de bank na hun eerste date, trekt hij Adaline naar zich toe met die nieuwsgierige blik en zoent haar.

In de laatste grote scène van die film laat Huisman - zonder het slot te verklappen - een waaier aan emoties zien: ongeloof, verdriet, opluchting. Ook hier geen tekst. Close-up: zijn halflange haar wappert in de wind, zijn blauwe ogen glimmen in de duisternis.

Hoe trekt hij dan de kijker het beeld in; zijn het dan toch vooral de looks? 'Vooraf bedenk ik wel: dit is heel erg, dit moet me nu gaan raken. Maar zo'n scène draaien we gelukkig niet op dag één, maar op dag veertig of zo. Dan zit ik zo in het verhaal, dat ik alleen hoef te denken: blijf ademen, of juist niet.'

Just breathe? Hij grapt: 'Zijn het toch trucjes!'

Lees hier de recensie van The Age of Adeline

Beeld anp

Meer tekst, minder druk

Huisman is vaak een kleine schakel in grote machines. In tv-producties als Treme, Nashville, Orphan Black en Game of Thrones heeft-ie vaak maar een paar regels tekst per aflevering. Ook zijn teksten in World War Z en Wild moet hij makkelijk hebben kunnen onthouden. Met The Age of Adaline heeft Huisman zijn eerste hoofdrol in een Hollywoodfilm.

Voelde hij meer druk? 'Ik weet als geen ander hoe moeilijk het is om ergens binnen te wandelen en slechts één scène te spelen, die je zo goed mogelijk wil doen. Het is zo veel makkelijker als je niet drie maar 103 scènes hebt. Dan kun je denken: oké, dit was niet vlammend, maar de volgende gaat vast beter. Als je drie regels tekst hebt, wil je dat ze alle drie perfect zijn. Ik heb zo vaak in die situatie gezeten, dat het bevrijdend is om meer tijd te hebben.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden