Het geheim van de kromme neuzen

Gewone mensen, grote gebeurtenissen, in een bijzonder debuut

In Het geheim van de kromme neuzen beschrijft debutant Kerim Göçmen (1957) hoe een kleine of grotere gebeurtenis het leven van 'de gewone man/vrouw' op de kop kan zetten. De fraaie, licht weemoedige verhalen spelen zich af in Turkije, het geboorteland van de auteur die eind jaren zeventig naar Nederland kwam om te studeren.

Allemaal hebben of hadden ze een droom: de dorpsonderwijzer die zijn roeping volgde, maar bij zijn voortijdig pensioen ontdekt dat hij altijd een buitenstaander is gebleven; de jonge advocate Gamze die overweegt terug te keren naar haar geboorteplaats om daar met een neef te trouwen, maar langzaam beseft dat ze vervreemd is geraakt van haar roots; de saaie ambtenaar burgerzaken die een mooi braaf meisje verovert, maar haar blijft begluren alsof ze onbereikbaar is, wat hem door een noodlottig toeval het leven kost.

Hoewel Göçmen meestal verzorgd Nederlands schrijft, blijf je hier en daar haken aan een vreemde woordkeuze. Zo is een man 'leverancier in mensen', deinst er iemand 'bijna onzichtbaar naar achter' en slaat een vrouw in wanhoop 'haar handen tegen haar gezicht'.

Het titelverhaal gaat over emigranten, die geronseld worden in het Kaçkargebergte om in Nederland aan de slag te gaan als bouwvakker. Hier toont Göçmen zich een meester en bewijst hij dat hij niet alleen 'het geheim van de kromme neuzen' kent, maar ook dat van het vertellen van een klassiek verhaal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden