Het gaat steeds weer over Ros

Peter de Bie trekt zich het lot aan van Martin Ros, die door de TROS aan de kant is geschoven als boekenrecensent....

Vanmorgen om kwart over 6 opgestaan om naar Hilversum te gaan. De Tros Nieuwsshow is een wekelijks feestje dat ik samen met Mieke van der Weij mag presenteren. Deze keer is alles een beetje meer beladen dan anders. Nadat programmaleider Jan van der Vlugt en ik een half jaar geleden aan onze boekenheld Martin Ros hebben laten weten dat we niet met hem door zullen gaan, is het de afgelopen week toch nog bijna tot een rechtszaak gekomen. Heel onprettig, nadat iemand 21 jaar voor je heeft gewerkt en in zeer belangrijke mate heeft bijgedragen aan de populariteit van het programma. Toch benieuwd of ik om tien uur Martin de studio in zie sloffen. Ja hoor,we houden mekaar even vast... en ik weet, het is goed zo.

In de middag naar Rotterdam waar mijn vrouw, Dieuwertje Blok, de Floorshow van de Schouwburg presenteert. Wie je daar ook spreekt, tot Bram Peper aan toe, het gaat over Ros. En wat een kanon van een boekbespreker hij voor de TROS Nieuwsshow geweest is.

’s Avonds op uitnodiging van vriend Francisco van Jole naar een nieuw Rotterdams restaurant. ‘Wij hebben betere restaurants dan Amsterdam.’ Nadat hij het besproken heeft is de zaak verblijd met een Michelinster. Volgens ons kunnen ze dat nog niet helemaal aan, maar wat zijn die Rotterdammers toch aardig. Want ster of geen ster, kapsones hebben ze niet.

Voor het eerst in weken een weekend voor onszelf. Dieuw is weken lang met het Sinterklaasfeest in al zijn vormen bezig geweest. Nu dit leukste feest van het jaar voorbij is, gewoon even niets. Bij een gesprek met een vader uit de buurt blijkt hoe gek de uitwerking van haar presentatie van het Sinterklaasjournaal kan zijn. De kinderen uit de buurt kennen haar als Dieuwertje. Maar toen ze verleden week met de buurt Sinterklaas vierde, was zij opeens ‘Dieuwertjeblok’. En het bleef lastig uitleggen, zo zei de vader, dat Dieuwertje van om de hoek dezelfde is als Dieuwertjeblok. Ja, ze leken wel veel op elkaar. Zal voor al die vaders en moeders die meegenoten hebben van het Sinterklaasjournaal, hopelijk wat duidelijker zijn. Hoewel, zelfs diep in de zomer, op het strand gaat het over Sinterklaas.

De dag begint met de Volkskrant. Pagina 18: TROS-presentator klaagt advocaat Ros aan. Zondagavond heb ik na overleg met bevriende juristen een klacht ingediend bij de deken. Dat is wat Van der Goen ‘chantage’ noemt. Ik had hem beloofd, wanneer het tot voor de rechter zou komen, hij een procedure aan zijn broek zou krijgen.

Dan op weg naar het LUMC in Leiden. Het tweede deel van een onderzoek op de afdeling Nucleaire Geneeskunde. Je wordt ingespoten met een licht radioactieve vloeistof en dan moet je in een soort fototrommel. Worden er 960 foto’s gemaakt, in alle mogelijke standen, die samen een bijna filmische dwarsdoorsnede van je hart maken. Ze hebben het over plakjes hart, die je dan kunt zien. Je moet wel twintig minuten doodstil op je buik liggen,anders kan alles meteen weer over. Onwaarschijnlijk hoeveel verschillende gedachten en invallen er in die tijd voorbij komen.

Een daarvan is dat ik in mijn eigen val aan het trappen ben. Ik doe waar ik al die tijd juist voor gevochten heb, dat het niet zou gebeuren. Het gezeik met die advocaat slaat toch iedere keer weer terug op Martin Ros. Wanneer ik tien minuten thuis ben gaat de telefoon; RTL Boulevard. Ze hebben vanavond advocaat Van der Goen in de uitzending. Of ze ook bij mij langs mogen komen? ‘U weet wel waarover het gaat.’ Ja natuurlijk, maar de twintig minuten in het ziekenhuis hebben toch nog tot enig inzicht geleid. Dat gaan we niet doen. ‘U weet toch hoe dat werkt met televisie, wanneer u geen weerwoord geeft?’ probeert de redactrice nog.

Dinsdag is de Radio Online dag. Naast Francisco van Jole, die samen met redacteur Toni van Ringele-stijn het internetprogramma op de rails houdt, ben je al gauw een onwetende. Dat is ook vaak, niet gespeeld, de bedoeling. Voor je het weet, voegen die internettypes elkaar wat bezweringen toe die voor een willekeurige luisteraar onbegrijpelijk zijn. En dan ook nog een voor mij volstrekt onbegrijpelijke hobby: twitteren. Je meldt je daarvoor aan bij Twitter.com en dan laat je zo vaak mogelijk, via je telefoon, aan je twittervrienden weten wat je doet. ‘Tja’, zegt Francisco volstrekt serieus tegen Toni, ‘wanneer ik met het draaiboek bezig ben is het raar dat jij dat ook twittert.’

Vroeg in de ochtend een afspraak met een stichting die ik niet ken. Degene die de afspraak heeft gemaakt, weet ook niet exact wat de stichting doet. Maar wel dat het belangrijk genoeg is. De vorige avond heb ik ze op internet opgezocht en alles wat verschijnt is een A4’tje met hoogdravende teksten over duurzaamheid, zorg voor de aarde en compassie met de medemens.

Tegenover me drie aardige heren die een weldadigheidsstichting beheren. Het probleem dat ze hebben, is dat ze binnenkort in de schijnwerper komen te staan, maar daar niet open over kunnen communiceren. De reden; de geldschieter wil anoniem blijven. Privacy, Quote 500 en kidnapgevaar.

’s Avonds een afspraak met Harry de Winter. Hij heeft, door de buzz in de stad, een bijzondere Chinees uitgezocht. Eerst nog langs huis om wat foto’s uit Ibiza af te drukken. Het gaat om plaatjes van een totaal overwoekerde arena midden op het eiland. Daar waren drie Spanjaarden, 35 jaar geleden, op een totaal verlaten plek de club Festival begonnen. Dat ging niet lang goed. Een paar weken na de opening kwam er eentje om bij een auto-ongeluk. Het hele plan viel meteen in het water. Maar die arena en het amfitheater staan er nog. In de ravage zijn nog drie podia te onderscheiden. Toen ik de foto’s aan Francisco liet zien, riep die meteen dat je iets met zo’n locatie moest doen. Vooral omdat niemand het kent, ook op het eiland zelf niet. Een exclusief popconcert... met Sting, ‘of Prince’, zegt Harry.We moeten met zijn compagnon Leon gaan praten. Die heeft ook alle contacten.

Vanochtend nemen we voor Radio Online twee uitzendingen op bij Desmet in Amsterdam. Dat is nog eens andere koek dan op het Mediapark. De uitzendingen voor eerste Kerstdag en Nieuwjaar moeten op band(computer) omdat er echt niemand op zo'n dag naar de studio komt. Zou er iemand luisteren? Als die dat op Nieuwjaarsdag doet, hoort hij een prachtig gesprek met twee hoogleraren Kunstmatige Intelligentie. Jaap van den Herik en Frank van Harmelen over de volgende stap in de ontwikkeling van robots. Van den Herik heeft eerst een hoop geld verloren en later weer gewonnen met zijn weddenschappen over de vraag wanneer de schaakcomputer het wint van de mens. Maar het gaat hier om de volgende fase: kun je een computer leren voelen? Kun je een robot emoties leren? Tijdens zo’n gesprek denk je soms dat het maar menselijke hersenoefeningen zijn. Maar voor de beide professoren is dat allerminst zo.

In de ochtend naar de Indonesische ambassade. De vierde keer in korte tijd. Je kent dan dus de wanhoop van veel mensen die daar een uur hebben staan wachten en dan het verkeerde formulier, de foute brief of uitnodiging bij zich hebben. Je realiseert je dan dat je eigen manier van het stelselmatig ontwijken van iedere instantie, niet zo maar ontstaan is. Gek word je er van, ze zeggen iets tegen je, met een blik van ‘weet je dat dan niet’ maar je kan als buitenstaander op geen enkele manier over die informatie beschikken. In het buitenland zou ik 10 dollar tussen de formulieren leggen, maar in den Haag lijkt me dat niet de handigste zet. De vrouw aan de balie is allervriendelijkst, het visum voor twee maanden ligt klaar.

In de middag naar de redactie van de Nieuwsshow. De heerlijkste redactie om mee te werken. Het gaat natuurlijk over het interview dat Martin Ros aan HP/De Tijd gegeven heeft. Het Parool en de Volkskrant schreven in hun weekbladenbespreking dat ze nu wel begrip kregen voor het naderend afscheid van de boekenkoning.

Dit interview is precies wat we hebben willen voorkomen. Dit is nou precies de reden dat we het in rust en stilte hebben willen regelen. Met een mooi en waardig afscheid. Dat is dus faliekant mislukt. Ik ben daar niet trots op.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden