Het enthousiasme is voelbaar, maar The Windmill Massacre wordt nooit spannend

De film laat de ene keer te weinig over aan de verbeelding, de andere keer te veel, zonder dat het echt spannend wordt. Maar het enthousiasme van regisseur Nick Jongerius en cohorten is voelbaar.

The Windmill Massacre Beeld still

Een toerist in Amsterdam moet met zijn gedachten elders zijn, wil hij in het weinig jofele busje van Happy Holland Tours stappen voor een excursie langs de Hollandse molens. 'Geen kaartje? Geen probleem', zegt de chauffeur glimlachend. 'Er is altijd plek voor nóg een zondaar.'

Moet je verder niks achter zoeken. Hoewel: de mensen die in The Windmill Massacre aanschuiven voor een mistig molentochtje, hebben ieder iets op hun kerfstok. Van sommige passagiers, zoals de Australische Jennifer (Charlotte Beaumont) die onder valse naam door de hoofdstad zwerft, weet je via flashbacks al gauw wat ze zo ongeveer te verbergen hebben.

Scenaristen Suzy Quid en Chris W. Mitchell (De poel) en debuterend regisseur Nick Jongerius bouwen met hun getroebleerde personages een mooi sinister poldersfeertje op. Tegelijkertijd lijken ze niet te kunnen wachten om vol gas te geven. Wanneer het busje van chauffeur-gids Abe (Bart Klever, de enige Nederlander in het gezelschap) kapseist in drassig niemandsland - in de verte slechts een vervallen molen die op geen kaart te vinden valt - springt de lijkenteller kwiek van 0 naar 1.

Ongeduld spreekt ook uit het feit dat het kwaad al snel het gezicht van molenaar Hendrik krijgt. Deze ondode griezel (Kenan Raven) gaat indrukwekkend goor tekeer met zeis en klompen, maar zijn vermolmde, weinig angstaanjagende kop had best wat langer buiten beeld mogen blijven.

The Windmill Massacre

Horror
Regie: Nick Jongerius
Met: Charlotte Beaumont, Bart Klever, Noah Taylor, Patrick Baladi, Ben Batt, Fiona Hampton, Adam Thomas Wright, Tanroh Ishida.
85 min., in 18 zalen.

Jongerius, eerder verbonden aan horrorproducties als Frankenstein's Army (2013), laat andere bloederige zaken dan weer te snel voorbij flitsen. Fantastisch idee, dat kadaver dat Hendrik aan een in het hoofd getorpedeerde ketting naar zijn molen rukt, maar Jongerius en cameraman Bart Beekman brengen het te gefragmenteerd in beeld. Zoiets voltrekt zich idealiter in langere opnamen, zodat je dat lijk echt over de grond ziet stuiteren, floep, de molen in. In plaats daarvan vat Jongerius de actie samen met ras gemonteerde shots en door zulke keuzen krijg je het gevoel dat hij niet over genoeg middelen beschikte om helemaal los te gaan. Nu laat de film de ene keer te weinig over aan de verbeelding, de andere keer te veel, zonder dat het ooit echt spannend of overrompelend barok wordt.

Niettemin is het enthousiasme waarmee Jongerius en co hebben gepoogd hun gruwelfantasieën naar het doek te vertalen voelbaar. De doorkliefde lichaamsdelen en uit de romp gulpende ingewanden zullen de liefhebber behagen en vooral de spookmolen blijft een bijzondere creatie: dankzij die doods wapperende, krakende en aangevreten wieken, dreigend afstekend tegen de donkere hemel, is de nederhorror ten minste één iconisch beeld rijker.

(Let op: de trailer bevat beelden die schokkend kunnen zijn)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden