Het einde van Bo 'The Originator' Diddley

Maandag overleed rockpionier Bo Diddley (79). Het hotseknotsende rock & roll-ritme dat hij ontwikkelde veranderde de populaire muziek voorgoed.

Van onze verslaggever Menno Pot

Hij was nog zwak, maar tijdens het feestje in zijn geboorteplaats McComb, Mississippi, greep hij de microfoon om nog één keer een stukje te praatzingen.

Het was zijn laatste optreden. Bo Diddley, die een nauwelijks te overschatten bijdrage leverde aan het proces dat van blues en gospel rock & roll zou maken, overleed gisteren aan een hartstilstand, thuis in Florida.

‘The Originator’, zoals hij werd genoemd, was 79. Volgens het Amerikaanse blad Rolling Stone vormde hij met Chuck Berry en Little Richard ‘de Heilige Drie-eenheid van de rock & roll’.

Vuig
Hij werd geboren als Ellas Otha Bates en werkte als kleermaker en monteur in Chicago, de stad waar hij als kind naar toe verhuisde. Maar toen hij in 1951 huismuzikant werd in de 708 Club besloot hij zich Bo Diddley te noemen: ‘he ain’t bo diddley’ was slang voor ‘hij is niks waard’.

Zijn repertoire? Blues, natuurlijk, het geluid van zijn idolen John Lee Hooker en Muddy Waters, maar Diddley zou er al snel zijn eigen draai aan geven: hij zwoer bij de elektrische gitaar en het instrument kon hem niet vuig en overstuurd genoeg klinken. De opvallende, rechthoekige Gretsch-gitaar die hij een paar jaar later zou bouwen, zou één van zijn handelsmerken worden.

Het hotseknotsende rock & roll-ritme dat Diddley ontwikkelde, werd de ‘Bo Diddley-beat’ gedooopt en zou de populaire muziek voorgoed veranderen. Hoe die klinkt? Luister maar naar Not Fade Away van The Rolling Stones. Dát is de Bo Diddley-beat en slechts één van de vele honderden popsongs waarin het ritme van The Originator wordt geleend.

Rapper
Zelf brak hij begin 1955 door met een nummer dat simpelweg Bo Diddley heette en de eerste plaats van de R&B Charts bereikte.

Buddy Holly zou er ook een hit mee scoren, en zo werd Diddley geëerd door ontelbare blanke popartiesten die teruggrepen op zwarte R&B in het algemeen, en die van Diddley in het bijzonder: The Who en The Yardbirds coverden I’m A Man, The Doors en Patti Smith zetten Who Do You Love? op hun repertoire. Eric Clapton en Creedence Clearwater Revival speelden Before You Accuse Me, en ga zo maar door.

Bo Diddley is nooit uit de mode geraakt. In elk decennium zwaaiden weer andere muzikanten hem lof en dankbaarheid toe: punkband The Clash coverde Diddley’s Mona en nodigde hem uit als voorprogramma tijdens een Amerikaanse tournee. Chuck D van Public Enemy merkte op dat de oude rock & roller zelfs een rapper avant la lettre was.

Doorrocken
In de jaren zestig nam Diddley vaak verschillende albums per jaar op (steevast te herkennen aan de naam Bo Diddley in de albumtitel) en in de jaren zeventig verscheen bijna jaarlijks een elpee. Die frequentie nam daarna af, maar Bo Diddley bleef optreden en op tournee gaan totdat zijn hartaanval en beroerte dat onmogelijk maakten.

En zo geeft de tijd langzaam antwoord op de vragen die altijd boven de popmuziek hebben gezweefd: is popmuziek iets voor jongelui en groei je er vanzelf overheen?

Dat dat niet waar is, weten we al een tijdje, maar pas sinds een paar jaar weten we dat rockers blijven rocken tot na hun zeventigste (Little Richard, Jerry Lee Lewis), voorbij hun tachtigste (Chuck Berry), ja, zelfs totdat ze er – zoals Bo Diddley – op het podium bij neervallen van ouderdom. Het hart van Bo Diddley is ermee gekapt, maar de Bo Diddley-beat kan nog generaties mee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden