Een mooi krantje

Het einde van 25 jaar Telegraaf-columns

Tenzij De Telegraaf ingrijpt, gaat columnist Rob Hoogland met pensioen. Over minder dan een jaar al. Hoog tijd dat De Betrouwbare Mannetjes extra ruimte pakken voor een gesprek met de geboren zuiger.

Rob Hoogland: `Redacteuren stoorden zich aan mijn column. Dan snap je er toch niks van?'Beeld Jiri Büller

De Betrouwbare Mannetjes kijken uit over de attracties. God, hoe lang waren we hier al niet geweest? Het is allemaal veel kleiner dan we het ons herinnerden. Ergens verderop, tussen de Dom en het Rijksmuseum, zien we oneindig Hoogland traag door smalle straatjes gaan. Zijn handen losjes op de onderrug.

Al meer dan 25 jaar schrijft Rob Hoogland (Alkmaar, 1950, 204 cm) dagelijks zijn column Kringen in De Telegraaf. De teller staat inmiddels op zo'n zevenduizend stukjes, waaruit hij later dit jaar een selectie gaat bundelen: De Grote Hoogland. Als keurige Volkskrant-scribenten horen we het niet te zeggen, maar wij gaan al jaren te vaak naar de kapper, en blijven net iets te lang bij de snackbar hangen, enkel en alleen voor hem. En voor Wilma Nanninga. Jarenlang reeg hij de PvdA, de NPO en andere 'elite' aan het spit om het voor de gewone man op te nemen. Maar het gestrekte been wordt ingetrokken. De vooruitgeschoven pion van hardwerkend Nederland gaat met rasse schreden naar de pensioengerechtigde leeftijd en een gapend gat dreigt op de rechterflank. We moeten hem spreken. En waar beter dan in Madurodam - met maat 49 in een halfuurtje door het land waarvan hij al zo lang chroniqueur is.

'Is er niet ergens een megamoskeetje dat we omver kunnen schoppen?' Hoogland draait zich om. 'Ach. Een beetje jennen. Freddy Heineken belde me ooit om te zeggen dat ik het mooiste vak van de wereld heb. 'Want jij verdient je brood met jennen.' En eigenlijk is dat gewoon zo. Weet je wat het is? Er is zo langzamerhand een sfeer ontstaan dat je niks meer mag zeggen. Daar erger ik me dood aan. Ze zijn zo overgevoelig. En niet alleen moslims zelf. De mensen die zich geroepen voelen om het voor ze op te nemen ook. Kom op zeg. Het zijn toch volwassen Nederlanders? Zo leven we hier - en je bent van harte welkom, maar doe lekker mee.'

Rustig wachten de oudjes voor ons op een Aziatisch stel dat zich middels een selfiestick met de Kaasmarkt wil vereeuwigen. Niemand lijkt hier ook maar de minste haast te hebben. Waarschijnlijk hadden we in dit tempo op normale schaal evenveel van Nederland gezien. En zelfs met de bijna gepensioneerde aan onze zijde halen we de gemiddelde leeftijd fors naar beneden.

'Het is ook mijn opvoeding', vervolgt Hoogland. 'Mijn vader was precies zo. Als ik tegen die man aan het tafeltennissen was in de garage deed-ie er alles aan om mij uit mijn concentratie te halen. Het is bijna een soort levensstijl. Altijd maar pesten. Dat geldt volgens mij voor de Van 't Hekjes ook, als ik die oude interviews met Youp zo lees. Daar word je door gevormd. En ik ben het tweede kind hè, dat zijn altijd de blagen.'

Telegraaf kocht waterpolocorrespondent

Talentvol waterpolokeeper Rob Hoogland (hij schopte het tot de nationale jeugdtraining) begon zijn journalistieke loopbaan als zwem- en waterpolocorrespondent voor het Noordhollands Dagblad. Na een jaar verslaggeving voor het Haarlems Dagblad werd hij in 1976 weggekocht door De Telegraaf. Als sportverslaggever schreef hij over voetbal, hockey, tennis en biljarten. Na de Olympische Spelen in 1984 kreeg hij zijn dagelijkse rubriek, waarin hij 'roert waar het stinkt'.

Hij tovert een grijns op zijn gezicht. 'Ik heb vandaag een column geschreven naar aanleiding van die aanslag op de burgemeester van Haarlem. Ze hebben z'n auto in de fik gestoken. Vanochtend kreeg ik een brainwave: Haarlem, dat is echt zo'n verschrikkelijk saaie stad. Nou, dan schrijf ik dat ik me dood ben geschrokken omdat er iets is gebeurd in Haarlem.' Hardop lachend: 'En daar gaat dan m'n hele column over.'

Onlangs kondigde Hoogland aan een proefproces te willen uitlokken nadat een Utrechtse wethouder ('GroenLinks uiteraard') had besloten alle dieselauto's van voor 2001 uit de binnenstad te weren. 'Ook dat begon als een geintje. Later werd ik gebeld door de hoofdredactie: 'We gaan er een affaire van maken.' Nou, dan doe ik wel mee. Gelukkig wilde iemand zijn ouwe Jeep afstaan, want zelf heb ik gewoon een gedeukte stationwagen.' Urenlang reed Hoogland door de Domstad tot-ie zeker wist dat dat hij geflitst was. 'We hebben de bon net binnen. Er hebben zich inmiddels vijf of zes advocaten gemeld, onder wie de onvermijdelijke Yehudi Moszkowicz. Schitterend toch?'

Uitermate tevreden slentert hij langs Schiphol en de olieraffinaderij van Pernis. 'Hoogland!' Twee veertigers lopen voorbij. Hij neemt de waardering in ontvangst. 'Kijk, fans. Mijn publiek.' En inderdaad: twee hardwerkende Nederlanders. Zomaar op een doordeweekse dinsdagmiddag in Madurodam.

Verdorie Rob. Kijk om je heen. Zo oud ben je niet.

'Luister. Leo Derksen, mijn voorganger moest er op zijn 61ste uit. Die werd daarna heel bitter. Ging ingezonden brieven schrijven naar het Noordhollands Dagblad en columns in het Van der Valk Magazine. Dat zul je mij echt niet zien doen. Sjuul wilde dat ik doorging, maar ik wil ook weleens andere dingen doen. Korte verhalen schrijven of zo, en dan drie columns per week, dat lijkt me ideaal. Maar ik weet niet hoe het nieuwe regime daar straks over gaat denken.'

Na Sjuul Paradijs verliest De Telegraaf dus gewoon zijn tweede stem?

'De stem van De Telegraaf? Ik houd me daar nooit zo mee bezig. In het begin schreef ik daar misschien nog wel naartoe, want dan ben je een beetje bangig. Maar je wordt ook gewoon beter. Bovendien moet je als dagelijkse columnist vrede hebben met het feit dat je weleens een kutstuk schrijft. Daar had ik vroeger problemen mee.' Hij lacht. 'Maar dat kost me steeds minder moeite.'

De bezoekers schuifelen richting de uitgang. Net nu we een beetje op stoom komen, rijden de touringbussen voor om hun grijze vracht op te halen. Het park gaat sluiten. 'Ach jongens. Dan drinken we morgen toch een kop koffie.'

En zo zitten we de volgende dag, van de opwinding een uur te vroeg, op een terras in de Amsterdamse binnenstad. Het duurt niet lang voor de Grote Vriendelijke Columnist aan komt slenteren. Hij heeft zijn hond Ruby bij zich. 'In mijn columns noem ik haar Bavink. Ik ben een Nesciofan.' Hij kijkt vertederd. 'Ze is hoofdzakelijk een Spaanse waterhond. Ze heeft heel zacht haar. Beetje babyhaar. Lief, hè? Sjuul heeft er ook een. Uit hetzelfde asiel in Gibraltar, La Línea de la Concepción. Misschien kun je je nog herinneren dat we bij De Telegraaf toen die actie op touw hebben gezet.'

We laten de glazen Verdejo aanrukken en bekennen schoorvoetend dat er de afgelopen jaren misschien hier en daar een Telegraaf-actie aan onze aandacht is ontsnapt. 'Nee, dit was een heel aparte actie, twee, drie jaar geleden. Dat asiel daar barstte uit zijn voegen. Toen hebben wij ons het lot van die beesten aangetrokken. Ik ben ernaartoe gegaan en heb een reportage geschreven. Uiteindelijk hebben we er honderdtachtig naar Nederland gehaald.'

Exterieur van het hoofdkantoor van de Nederlandse mediagroep TMG, Telegraaf Media Groep.Beeld anp

Een tsunami van zwerfhonden, als het ware.

'Transavia zou ze gratis vervoeren, maar die knepen er later tussenuit. Toen heeft Jeroen Dubbeldam, de springruiter, twee vrachtwagens naar Spanje laten rijden en de rest hierheen gebracht. Sjuul zit nu in Spanje, hè? Hij gaat volgens mij zelfs vandaag bij dat asiel op bezoek.'

Daarover gesproken. Heb je nog overwogen om solidair te zijn met je baasje?

'Voordat ik überhaupt in staat was het te overwegen had-ie al gezegd dat ik dat niet moest doen. 'Jongen, kom op', zei hij, 'gewoon een krant blijven maken.' Nu bleek achteraf dat hij er al weken mee bezig was, met een goeie regeling. Nou, dat neem ik hem ook niet kwalijk. Onder Paradijs is De Telegraaf echt een actiekrant geworden. En de grote kop en die chocoladeletter is ook heel Sjuul. Ik moet eerlijk zeggen: hij is nu een paar weken weg maar die grote kop heb ik niet meer gezien.'

Hij zet zijn glas neer. 'Trouwens, de hoofdredacteur van het Haarlems Dagblad heeft gisteren met onze adjunct gebeld. Serieus. Er waren blijkbaar redacteuren die zich stoorden aan mijn column. Dan snap je er toch niks van? Het is toch gewoon een grap?'

Hoogland ziet de eigenaar van het café langslopen. 'Hee, Dennis! Ik heb tot mijn plezier vastgesteld dat je eindelijk De Telegraaf op de leestafel hebt liggen, schoft.' Dennis voegt zich kort bij het gezelschap. Ze hebben Het Parool, zegt hij ('kan niet ontbreken'), het AD ('vanwege de sport'), de NRC ('omdat we graag jongeren trekken'), en de Volkskrant ('al jaren'). Dat De Telegraaf er die dag ligt, is volgens Dennis een vergissing. Ze lachen. Hoogland roept hem na: 'Jij bent gewoon zo'n linkse hufter.'

Hij neemt een slok. 'Schitterende plek dit. Ik heb hier alle WK-wedstrijden gekeken. Zaten er achthonderd man op het terras. Die anti-Van Gaalcampagne van ons toen, daar heb ik me wel aan geërgerd. Ik ben een Van Gaalbewonderaar. Ik denk dat het de beste coach ter wereld is. Beter dan Cruijff.' Hij leunt voorover. 'Weet je wat het is bij De Telegraaf? Ze hangen te veel aan Johan. Sowieso, die pro-Ajaxmentaliteit op de sportredactie, daar stoor ik me aan. Maar het is een mooi krantje hoor. We hebben een paar prachtige columnisten. Ik vind vooral Nausicaa Marbe fantastisch. Zo'n type misten we echt. Een serieuze, goeie vrouwelijke columnist. Toen ze werd teruggeschroefd bij de Volkskrant heb ik haar meteen gevraagd wat er aan de hand was. Drie dagen later zaten we samen met Sjuul te lunchen in Hotel de L'Europe. Ik geloof dat ze een week later is begonnen. Moet je nagaan dat die vrouw op d'r 18de naar Nederland is gekomen. En dat je de taal dan zo beheerst. Probeer jij maar eens op je 18de naar Roemenië te gaan.'

Hoofdredacteur Sjuul Paradijs van de Telegraaf houdt samen met de redactie een minuut stilte ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de aanslag in Parijs op de redactie van het weekblad Charlie Hebdo.Beeld anp

We moeten er niet aan denken.

'Maar de Volkskrant heeft ook goeie columnisten, hoor. Campert vind ik nog steeds fantastisch, Arthur van Amerongen is toch een beetje de chroniqueur van de zelfkant, en bij Buwalda zit ik altijd te schateren. En ik ben natuurlijk groot fan van Sylvia (Witteman, DBM). Die humor van die vrouw. Ze moet alleen niet te veel proberen Carmiggelt na te doen. Dat had ze in het begin een beetje. Nee, jullie krant is behoorlijk veranderd, sinds Philippe (Remarque, DBM) aan het bewind is. Veel minder azijnpisserig. Dat was echt nog zo onder die Broertjes. Ik vind de Volkskrant een veel betere krant dan de NRC. En dat zeg ik niet omdat ik met jullie zit te praten.'

Nee, dat horen we vaker. En toch, wij zouden wel een snufje Hoogland-boosheid kunnen gebruiken.

'Vind je mij boos?' Hij gaat verzitten. 'Echt? Ik kijk juist vrij licht tegen dingen aan. Het is vooral verbazing. Tuurlijk, ik deel uit, maar je moet er niet elke dag op los gaan schelden. Dan ben je niet geloofwaardig. Ik wil er gewoon de draak mee steken. De satire ervan inzien. Ik vind mezelf ook geen rechtse man. Ik bedoel, al dat gedoe met privatiseringen en zo, daar ben ik zwaar tegen. Waar ik me wel kwaad over kan maken, is als ze weer met het oorlogsverleden van De Telegraaf aankomen. Ik ben de oudste op de redactie en ik ben van 1950. Waar hebben we het over?

'Ik heb nu nog minder dan een jaar. En ik was hartstikke jong toen ik Leo Derksen opvolgde. Dat was ook een buitengewoon populaire columnist, die eigenlijk niet te vervangen was. Net zoals Wagendorp met Jan Blokker. Nou, ik geef het je te doen.

Hij grijnst. 'Dat is wel leuk hè? Dat Frits Abrahams, Bert Wagendorp en ik alledrie uit de sportjournalistiek komen. Blokker draait zich om in zijn graf. Die vond sportjournalisten het laagste van het laagste. Zelf ben ik enorm gevormd door het vele reizen in die periode. Je gaat anders tegen de wereld aankijken. Daar komt misschien wel mijn relativeren vandaan. Ik moet altijd wel lachen om al dat gekanker. Zo slecht gaat het hier natuurlijk niet. In onderzoeken over de meest tevreden mensen staan we altijd derde of zo.'

Bavink krijgt een aai. 'Als ze willen dat ik doorga, dan graag. En anders niet. Ik zal het heus missen hoor, maar het is niet voor niets ingesteld, dat pensioen. Waarom zou dat voor mij minder moeten gelden dan voor een stucadoor?'

Hij staat op. Ruby, we mogen inmiddels Ruby zeggen, reageert onmiddellijk. Op de 1:1 geschaalde grachtengordel lijkt Rob bijkans nog reusachtiger dan tussen Binnenhof, Euromast en Paleis op de Dam. Hier valt niets te relativeren. Hoogland is in iedere verhouding de grootste.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden