Theaterrecensie Zwart water

Het eerste uur is Zwart water te braaf, maar met het personage Joshua komt ook het gevaar binnen (drie sterren)

Scène uit Zwart water Beeld Bjorn Frins

David en zijn vriend Joshua hebben een overval gepleegd op een campingwinkel. Daarbij is de winkelier gewond geraakt aan zijn been. Er was ook een meisje bij. Wie was de dader? Wat gebeurde er daarna? Hoe heeft deze daad hun levens veranderd? Daarover gaat de voorstelling Zwart water van Toneelgroep Maastricht. Het zijn geen gewone jeugdcriminelen; ze behoren tot de beruchte Bende van Venlo. In 1993 en 1994 pleegde een stel jongeren een aantal overvallen en drugsgerelateerde misdrijven, waarbij doden vielen. De bende is derhalve nog steeds een open zenuw in het Limburgse land. In Zwart water wordt een hennepplantage opgerold, waarna de hele industrie van Venlo ineenstort.

Pieter Kuijpers maakte daar in 2003 eerder al een film over: Van God Los, later gevolgd door een tv-serie. Nu volgt zijn theaterdebuut bij Toneelgroep Maastricht. Op locatie, in de kapel van een kloostercomplex in Tegelen, midden in het gebied waar de bende destijds actief was. Het podium is het altaar, het publiek zit daarachter met hoog boven ons een verlicht kruisbeeld. Limburg, waar katholicisme en misdaad samengaan. Het fictieve personage David (Mark Lindeman) wordt opgenomen in een opvanghuis voor ontspoorde jongeren. Zo begint de voorstelling, en het is meteen alsof we in een Limburgse remake van Jan Rap en zijn maat (1977) zijn beland, het boek van Yvonne Keuls waarop later een film en toneelstuk zijn gebaseerd. Aldus ontrolt zich in het eerste uur een wat ongrijpbare en te brave voorstelling die een beetje gaat lijken op educatief jongerentheater. Pas als het personage Joshua zijn entree maakt, wordt het spannend. Met hem komt ook het gevaar binnen. Dat komt vooral door Tarik Moree, de acteur die van Joshua een doodeng, fanatiek mannetje maakt.

Scène uit Zwart water. Beeld Bjorn Frins

Af en toe lijkt het alsof we op de set van een filmopname zijn, waar de gevechtsscènes worden gerepeteerd en de daad zelf wordt nagespeeld. Veel messen, nepbloed, schroevendraaiers die tegen kelen worden gezet, en angstig rollende ogen. Hier steekt de achtergrond van Pieter Kuijpers als filmmaker de kop op. Mooi hoe de radeloosheid en uitzichtloosheid van deze jongeren uit een kleine provinciestad dan wordt geschetst. Alsof ze aan een elastiek vastzitten, waardoor ze juist op het moment dat ze willen uitbreken, weer hardhandig worden teruggetrokken. Van verveling tot messentrekkerij.

Er wordt sterk geacteerd door Judith Pol en Abbie Chalgoum als de opvangouders, met naast hen de getalenteerde studenten van de Toneelacademie Maastricht als de probleemjongeren. Stuk voor stuk gooien ze zich volop in de strijd; als deze voorstelling hun stageplek is, zijn ze zeker geslaagd.

Theater

3 sterren

Zwart water door Toneelgroep Maastricht

Tekst: Frans Pollux, regie Pieter Kuijpers

1/12, locatie Emmaus, voormalig Trappistenklooster, Tegelen. Daar t/m 30/12.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.