BoekenHet boek der tranen

Het boek der tranen gaat op den duur behoorlijk tegenstaan

Beeld Atlas Contact

Schrijf je al jaren aan een boek over tranen, krijg je een huilbaby. Waarna een fikse post-partumdepressie volgt. Toeval zal het niet zijn dat de Amerikaanse dichteres Heather Christle (1980) gefascineerd raakte door het verschijnsel. Natuurlijk, ze heeft mooie weetjes verzameld. Zo wil de metafoor dat je rivieren vol kunt huilen. In werkelijkheid kan de complete mensheid op één dag nog niet ‘de kortste rivier op aarde’ vullen – hooguit een olympisch zwembad, mits we allemaal 55 tranen per persoon doneren. 

Toch gaan de zelfbespiegelingen in Het boek der tranen op den duur behoorlijk tegenstaan. Soms weet haar humor haar te redden (‘Op de meeste dagen huil ik meer dan dat ik over tranen schrijf’), soms heel erg niet. Als ze vanwege een oorontsteking bij haar dochtertje een reis moet afzeggen, schrijft ze: ‘Ik huil om het mislopen van kostbare tijd met dierbare vrienden, om de verloren gegane kans iets en iemand anders te zijn dan moeder.’ Alleen omdat je voor je zieke kind moet zorgen? Het is dat het zo jarenvijftigachtig klinkt, anders zou je haar bijna willen toeroepen: spaar je traantjes voor het echte verdriet. 

Heather Christle: Het boek der tranen. Uit het Engels vertaald door Koen Boelens en Helen Zwaan. Atlas Contact; € 19,99.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden