Tv-recensieJulien Althuisius

Het blijft vreemd dat er op één avond in drie talkshows hetzelfde gezegd wordt

Het viel te verwachten. Het ongeluk in Scheveningen moest en zou besproken worden. Vijf jonge, gezonde mannen dood. Een drama zo groot dat woorden er geen recht aan kunnen doen. Als eerste was M. Bij Margriet van der Linden aan tafel zat Erik van den Akker, van de KNRM. ‘Gisteravond kwam die melding binnen’, zei Margriet, ‘Wat gebeurt er dan?’ Van den Akker legde het uit. Hij besloot zijn verhaal met ‘Dat doet wel wat met je.’ Later op de avond, bij Beau, zaten een collega van Van den Akker en de nachtburgemeester van Den Haag, die de surfers had gekend. Het ging over het zeeschuim, over hoe fit en getraind die gasten wel niet waren, hoe verslagen de surfgemeenschap nu was. Aansluitend, bij Op1, zat weer Erik van den Akker, ditmaal geflankeerd door een kitesurfer. Die had de jongens zijdelings gekend. Heftig. Supertragisch. Zo fit. Schuim. Had de beste kunnen gebeuren.

Het is nou eenmaal wat talkshows – en media – doen. Het mechanisme doet zijn werk, repetitief, solide, voorspelbaar. Geef ze eens ongelijk. Dit is het gesprek van de dag, het kan onmogelijk onbesproken blijven. En als M. het doet, moet Beau het ook doen en kan Op1 niet achterblijven. Ja, kranten werken precies zo. Maar het blijft een vreemde gewaarwording dat er op één avond in drie talkshows woordelijk hetzelfde gezegd wordt, zonder dat er eigenlijk iets gezegd wordt. De zendtijd moet vol, de ruimte gevuld, ook al is het met niets. Zo, dat is weer afgevinkt. Zoveel minuten televisie, zoveel gepraat, zoveel woorden, waar stilte passender zou zijn.

Maar televisie kan niet stil blijven. En ergens is dat geruststellend. Zo kon het gebeuren dat ik, toen ik ruim op tijd naar RTL4 zapte om het begin van Beau niet te missen, terechtkwam in een gesprek tussen Peter Faber en Gerard Cox over guilty pleasures. Willibrord Frequin was er ook, net als Barrie Stevens. Ze waren in Mexico en even later deden ze mee aan een traditionele cacao-ceremonie, waarbij ook presentatrice Katja Schuurmans frivool meedanste. Het programma heet Beter laat dan nooit en ik weet nog niet precies waarom, maar het past op zijn eigen manier perfect bij 2020.

Ab Osterhaus (links) en zijn mat (rechts) bij Op1.Beeld Op1

Aan het eind van de avond deed Ab Osterhaus, zoals wel vaker deze weken, het licht uit. De stamgast van Op1 pleitte ervoor om in plaats van de maatregelen te versoepelen, ze nog langer vol te houden. Zes weken, misschien twee maanden. Hij neemt zelf het voortouw, getuige zijn mat, die inmiddels New Kids-achtige proporties heeft aangenomen. ‘We zitten nu…’, begon Osterhaus een zin. ‘Ja, waar zitten we nu?’, onderbrak presentatrice Giovanca Ostiana de huisviroloog. Ze leek een ‘godverdomme’ te moeten onderdrukken, het was tenslotte zendtijd van de EO. ‘Ja’, zei Osterhaus. ‘Dat zien we over twee weken.’ Oké. Nou, tot dan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden