FilmrecensieSpionnengeheimen

Het anarchistische slapstickgeweld in Spionnengeheimen verveelt nooit ★★★☆☆

Het hoogtepunt van de Disney-animatie is de scène waarin een spion verandert in een duif.

Beeld Film still uit de film Spionnengeheimen

De glitterbom is een van de voorname uitvindingen van de jonge spionnengadgetmaker Walter, in deze in 3D geanimeerde, soms aangenaam absurde en familievriendelijke spionnenparodie gemaakt onder de vlag van Disney. Wie glitter ontwaart wordt getrakteerd op een stevige extra scheut van het gelukshormoon serotonine, weet Walter, en dat zorgt ervoor dat zelfs de grootste vechtersbaas de strijd zal staken. Walter brengt liever mensen bij elkaar in plaats van ze op te blazen, benadrukt hij in het begin van Spionnengeheimen.

Zijn ervaren compagnon agent Sterling, ook wel de beste spion ter wereld, kijkt niet op een slachtoffer meer of minder. Hij gedraagt zich tijdens missies bij voorkeur als Keanu Reeves in de actiereeks John Wick, op zijn best in zijn eentje tegenover een overgrote meerderheid aan gespuis, al is het geweld onder toeziend oog van Disney uiteraard cartoonesk in plaats van bloederig. Een glitterbom? Sterling ziet Walters uitvinding hoofdschuddend aan. ‘Millennials!’

De plot van Spionnengeheimen (met de stemmen van John Williams en Buddy Vedder als de nagesynchroniseerde Sterling en Walter, in de originele versie Spies in Disguise vertolkt door Will Smith en Tom Holland) neemt hallucinante vormen aan wanneer Sterling zélf wordt verdacht van spionage, aanklopt bij Walter voor hulp, daar per ongeluk een experimenteel brouwsel drinkt en in een duif verandert. De bijkomstige transformatiescène vormt het hoogtepunt van de film: zo uitvoerig en gedetailleerd zie je ze zelden, als vindingrijk vormgegeven knipoog naar weerwolfklassiekers als An American Werewolf in London, minus de horror.

Spionnengeheimen verloopt vanaf hier ondanks het mallotige uitgangspunt volgens relatief voorspelbaar stramien: Sterling leert slimmer te zijn, Walter zal meer daadkracht moeten tonen. Ook oogt niet elk figuur even geïnspireerd: de slechterik met robothand en droneleger? Het zal wel.

Toch blijft de film zonder meer de moeite waard, voor de iets oudere kinderen én hun ouders. Alleen al vanwege de licht anarchistische toon in de actiescènes: goed uitgevoerd slapstickgeweld in de traditie van Tex Avery zal vermoedelijk nooit gaan vervelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden