FilmrecensieDeerskin

Het afwijkende wordt in hoog tempo gewoon in Deerskin ★★★★☆

Maar wie niet bekend is met het volslagen maffe filmoeuvre van Quentin Dupieux zal het vanaf de eerste minuten in Deerskin vermoedelijk even duizelen.

Jean Dujardin, zijn suède jasje en Adèle Haenel in Deerskin.Beeld Filmbeeld

Het tweedehands suède jasje van Georges heeft een droom: het zou graag de enige jas ter wereld willen zijn. Dat komt goed uit, in dit nieuwe bizarre en gortdroge resultaat van de onnavolgbare hersenkronkels van de Franse filmmaker Quentin Dupieux. Want Georges, gespeeld door de Franse steracteur Jean Dujardin (The Artist), wil op zijn beurt de enige persoon ter wereld zijn die een jas draagt. Dus gaan ze aan de slag, Georges en zijn jasje, een peperduur product gemaakt van honderd procent rendierhuid. Met de digitale camcorder die hij bij de aankoop van de jas kreeg, legt hij elke beweging vast: starend in de spiegel (‘style de malade’) en uiteindelijk moordend, op weg naar een wereld waarin alleen zij er echt toe doen.

Wie niet bekend is met het volslagen maffe filmoeuvre van Dupieux (zijn muzikale alter ego Mr. Oizo scoorde twintig jaar geleden een wereldhit met Flat Beat, bekend van de headbangende gele knuffel in de bijbehorende clip, maar zijn films zijn tamelijk obscuur), zal het vanaf de eerste minuten in Deerskin vermoedelijk even duizelen. Neem alleen al de aandacht en zorgvuldigheid waarmee Georges in dat begin zijn oude jas in de toiletpot van een tankstation legt, de boel even goed aanstampt, doorspoelt, rustig verder stampt als de pot overstroomt en uiteindelijk de auto pakt om verder te rijden – waar kijken we in hemelsnaam naar?

Toch wordt ook in Deerskin het afwijkende in hoog tempo gewoon, zoals je eerder snel wende aan de moordzuchtige autoband in Rubber (2010), de aanhoudende regen in een kantoorruimte in Wrong (2012) of de non-existente grens tussen kunst en werkelijkheid in Réalité (2014), zijn eerste film die in Nederland de bioscopen haalde. Dupieux vertelt een verhaal dat nadrukkelijk zijn eigen logica afdwingt. Dat gevoel wordt versterkt wanneer de barvrouw (steractrice Adèle Haenel) zich zonder veel vragen opwerpt als de editor en, wanneer blijkt dat Georges’ gedeelde bankrekening is geblokkeerd, producent van zijn film.

Dupieux nodigt ook nu weer uit tot interpretaties. Kijken we naar een man in midlifecrisis die door zijn vrouw het huis is uitgeschopt? Een parodie op het tijdperk waarin iedereen zichzelf filmt en fotografeert? Een komedie over pretentie in de filmindustrie? De opzet van een superheldenfilm over een man die in een rendier verandert? Tegelijk wordt het zoeken naar betekenis expliciet bespot. ‘Je film gaat over een jas’, zegt het personage van Haenel bloedserieus tegen Georges. ‘Of beter gezegd: over het omhulsel dat ons allemaal beschermt tegen de buitenwereld.’

Quatsch, natuurlijk. Of niet. Wat overblijft is een film waarin je onophoudelijk van de ene in de andere verbazing tuimelt. En waarin alles, tot en met het perfecte slot, op de een of andere krankzinnige wijze klopt.

Deerskin

Komedie

★★★★☆

Regie Quentin Dupieux

Met Jean Dujardin, Adèle Haenel, Albert Delpy

77 min., in 30 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden