Recensie Van Morrison

Het 41ste album van Van Morrison is zijn beste in jaren, in decennia zelfs ★★★★☆

Het 41ste album van Van Morrison (74) is al een paar weken uit. We waren er stil aan voorbijgegaan, maar nu blijkt de Ier anders dan op veel van zijn platen op Three Chords & the Truth te zingen alsof het echt ergens om gaat. De ‘Belfast cowboy’ is de laatste jaren erg productief - dit is zijn zesde album in vier jaar - maar voor het eerst in tijden schreef hij alle composities zelf. De thema’s zijn onveranderd, hij blijft in het diepst van zijn ziel zoeken naar de zin van het bestaan, om uiteindelijk te concluderen dat het nooit meer beter is geworden dan in de dagen van de rock-’n-roll, rhythm-and-blues en de jazz uit zijn jeugd. Genres waarnaar hij ook muzikaal blijft verwijzen.

Met in zijn band onder anderen gitarist Jay Berliner, die hem al op zijn meesterwerk Astral Weeks (1968) bijstond, klinkt hij net iets gedrevener dan de laatste pakweg twee decennia gebruikelijk was. Weinigen kunnen met hun stem zo mooi woordjes of soms maar syllaben herhalen en verbuigen als Van Morrison, wiens bereik nog geen spoor van ouderdom vertoont.

Best wel verrassend, dit beste Van Morrison-album sinds The Healing Game (1997).

Pop

★★★★☆

Van Morrison

Three Chords & The Truth

Caroline/ Universal

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden