Frank Heinen

Hessels tilt De Weekenden naar een voor Nederlandstalige tv-programma’s uitzonderlijk niveau. Reden: hij luistert gewoon

Op het Vlaamse Canvas begon vorige week een van de beste televisieprogramma’s die ik in lange tijd heb gezien. 

Het is niet eenvoudig te zwijgen. Zeker op tv kost praten een stuk minder inspanning. Gewoon je mond openzetten en hup, daar rollen de woorden al naar buiten, als vaten chemisch afval uit een toevallig geopende Brabantse garage.

Vorige week begon, op het Vlaamse Canvas, een van de beste televisieprogramma’s die ik in lange tijd heb gezien. Het heet De Weekenden. Presentator van De Weekenden is Joris Hessels, eerder een van de mannen achter Radio Gaga, dat enkele jaren geleden een van de beste programma’s was die ik destijds in lange tijd had gezien. In Gaga reden Hessels en zijn kompaan Dominique hun radiobusje naar gesloten gemeenschappen (een kloosterorde, een revalidatiecentrum) en lieten mensen daar vertellen over wat hen bezighield. Joris en Dominique stelden vragen, draaiden muziek, maar wat ze vooral deden, was bijtijds zwijgen. Niks zeggen. Luisteren.

Ditmaal laat Hessels zijn gasten naar zich toe komen. Een jaar lang brengt hij maandelijks een weekend met negen mensen door in een landhuis en bespreekt de hordes die zij te nemen hebben. Het zijn geen kermissen, die levens: de massieve Antonio is jong dement geworden en spreekt openlijk over euthanasie, Omar is uit Syrië gevlucht, Jo is 38 en lijdt aan Parkinson, Robin is bezig van meisje man te worden en Kris is net zijn vrouw verloren aan kanker en heeft de ziekte nu zelf ook. En dan zijn er nog Veerle, Jay en Lut. En Aude, die tijdens haar zwangerschap haar beide ouders verloor en kort daarna een eind aan haar verkering maakte.

In ieder leven regent het weleens, maar sommige mensen moeten er echt altijd met een paraplu op uit.

Tussen die weekendjes door filmen de Weekenders hun leven. Bekend tv-concept: deelnemers van Ik Vertrek moeten bij een ondergelopen kelder ook éérst de ravage filmen voor ze een dweil pakken. Aan die zelfgeschoten beelden zit altijd iets vreemd-onechts. Zodra mensen zelf verantwoordelijk zijn voor het materiaal, bekijken ze zichzelf van een afstandje. Daar sta ik, hoofdrolspeler in m’n eigen film. Wie zich daarvan zo bewust is, kan onmogelijk zijn onbewuste zelf tonen.

In De Weekenden dienen die homevideo’s ter illustratie van de verhalen, niet als een of andere bewijslast. Montage, muziek en de eerlijkheid van de gasten maken het programma al zeer de moeite waard. Maar Hessels tilt het naar een voor Nederlandstalige tv-programma’s uitzonderlijk niveau. Reden: hij luistert gewoon, stelt vragen waarop hij echt het antwoord wil weten, zonder omwegen en toch zonder één moment bot (of, zoals dat in jargon heet: ‘eerlijk’) te worden. Als hij niet weet wat hij moet zeggen, en dat gebeurt soms, houdt hij gewoon zijn mond. En dat is prachtig. Zelf vatte hij zijn stijl onbedoeld samen toen hij in de tweede aflevering met Aude een wandelingetje ging maken.

‘Waarheen gaan we?’ vroeg Aude.

Hessels’ antwoord: ‘Ik ben nogal fan van rechtdoor.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden