Hernieuwde levenslust dankzij magie van de bal

Reportage..

Van onze verslaggever Poul Annema

Groningen Getekend door de ellende van jaren streken ze rond de eeuwwisseling neer in de Groningse wijk Beijum. Jonge, minderjarige asielzoekers met slechts de hoop op een betere toekomst en een gelukkig leven.

In afwachting van de juridische beslissing over hun verblijfsrecht en in hun gevecht tegen de verveling was het niet vreemd dat ze op het fraaie complex van de voetbalclub GVAV Rapiditas belandden..

De club ligt in de buurt van de nieuwe kunstijsbaan en profiteerde van de groei van de buurten Beijum en Lewenborg, goed voor ruim twintigduizend bewoners.

Met meer dan duizend leden geldt GVAV Rapiditas als een sterke amateurclub in dit kinderrijke gedeelte van Groningen. ‘De nadruk ligt bij ons op de kwaliteit van de jeugdopleiding’, zegt voorzitter Alex Huisinga.

‘Dat is ook onze maatschappelijke opdracht’, aldus zijn voorganger Ulfert Molenhuis. ‘We opereren in een gebied met een relatief hoge werkloosheid en veel eenoudergezinnen. Dat maakt de weg naar de sportclub niet altijd gemakkelijk.’

Omdat Molenhuis vond dat de club er voor iedereen moest zijn, ontfermde GVAV Rapiditas zich ook over asielzoekers. ‘Ze verveelden zich, raakten gefrustreerd en sommigen waren zwaar getraumatiseerd door hun oorlogservaringen. Of ze uiteindelijk hier blijven of niet, deze kinderen hebben recht op een fatsoenlijk bestaan, is de opvatting van de club.’

80 procent van de leden van GVAV Rapiditas sprak zich uit voor het Integratieproject Allochtonen. Sinds 2003 heeft de club meer dan zeventig asielzoekers op de een of andere manier geholpen.

‘Niets is erger voor een kind dan geen toekomstperspectief te hebben. De club heeft in de projectgroep acht mentoren die per seizoen zo’n 25 jonge asielzoekers begeleiden. We helpen ze met de taal, proberen ze met onze cultuur bekend te maken en we leren ze koken. Ja, ook koken, want je schrikt soms als je ziet dat ze rauwe kip vier of vijf dagen op het aanrecht laten liggen.’

Maar het clubleven en de verenigingsband zijn er vooral om de wanhoop te verdrijven dankzij de magie van de bal. Ook heeft GVAV Rapiditas een fonds ingesteld om financiële nood te lenigen.

‘We zijn er trots op dat we daarmee de asielzoekers, maar ook onze eigen leden met problemen kunnen helpen’, zegt Wim Klein, voorzitter van de projectgroep. Hij benadrukt dat kinderen die in het verleden zijn gesteund, inmiddels zijn begonnen aan een universitaire studie.

Liefdevol zijn de asielzoekers opgenomen in de club, die vorig jaar van de EU een prijs kreeg voor het beste integratieproject in de sport. ‘Het is fantastisch te zien hoe ook oude GVAV-ers naar deze jongens hebben geluisterd. Ze kennen nu ook hun verhaal in een wereld die wel degelijk kan verbroederen.’ Klein benadrukt dat het niet vanzelf gaat. De extra inspanning kost iedereen veel tijd. ‘GVAV heeft geluk gehad met Ulfert Molenhuis. Hij is een zeer gedreven man, die als gepensioneerde ook nog over veel vrije tijd beschikte.’

Molenhuis zelf: ‘Je komt zo af en toe in een compleet nieuwe wereld terecht met kinderen die volledig ontredderd zijn. We hadden hier een Afghaanse jongen die doodsbang was om terug te gaan. Op zondag voetbalde hij nog, op maandag was hij verdwenen. Drie weken later hoorde ik dat hij was vermoord. Toen heb ik gezegd: ‘Dit zal me niet nog eens overkomen.’

‘Eén van onze buddy’s heeft een jongen die zelfmoord wilde plegen net op tijd uit de sloot kunnen halen. Dat zijn dingen die erin hakken. Ik heb een Angolese jongen in huis genomen die nachtmerries had omdat hij bang was teruggestuurd te worden vanwege de reputatie van zijn vader als legercommandant.’

‘Natuurlijk’, zegt voorzitter Huisinga. ‘Het kan nooit de kerntaak van een voetbalclub zijn. We moeten de club in de eerste plaats draaiende houden met goed sportief, financieel en organisatorisch beleid. En zo’n extra initiatief kan zich ook tegen je keren als de bijstandsmoeder die net rond kan komen, zegt ‘voor die anderen is alles geregeld, maar ik moet het zelf betalen!’ Voor die momenten zijn er wel voorzieningen op club- en gemeentelijk niveau.

De sport kan dus een brug slaan naar een harmonieuze samenleving. Molenhuis: ‘Ik heb het idee dat als in heel Nederland wordt gedaan wat wij als club doen, het land er heel anders uit zou zien.

‘Ik zeg ook tegen de anti’s. ‘Hoe je het ook wendt of keert we hebben nu eenmaal een gekleurde samenleving. Dat kunnen jij en ik niet veranderen. Laten we dan zorgen dat we met z’n allen door één deur kunnen. Met begrip voor elkaar, zoals we dat bij GVAV Rapiditas proberen na te streven.’

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden