Review

Henry Purcell klinkt treurig - precies zoals het moet

Treurmuziek is, zoals bekend, vaak ook de mooiste muziek. Tot de buitencategorie van het genre behoren de Funeral Sentences van Henry Purcell.

De Engelsman schreef zijn meditaties over leven en dood in maart 1695, voor de uitvaart van Queen Mary, niet wetend dat hij zes maanden later zelf op de baar zou liggen. De inleidende treurmars van trommel en koperblazers geeft kippenvel, altijd weer. Even inkervend zijn de wringende stemmen die klagen over misery en bitter pains.

Le Poème Harmonique, Henry Purcell (****), klassiek.
Alpha

Vincent Dumestre, luitspeler en leider van de Franse barokgroep Le Poème Harmonique, koppelt Mary's begrafenismuziek aan klanken van een componist die op zijn beurt Purcell herdacht: de obscure Jeremiah Clarke.

Zijn ode Come, Come Along for a Dance and a Song klinkt minder vrolijk dan de titel doet vermoeden. Neem alleen al de gekwelde noten van the dreadful voice of doom, die hun ideale bestemming vinden in de keel van sopraan Katherine Watson.

Jammer dat de mannenalt Nicholas Tamagna er wankelmoedig bij afsteekt. Het koor Les Cris de Paris bloeit fraai op in de ellende van Oh, dismal day!.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden