Recensie Henry Purcell

Henry Purcell is een aanstekelijk allegaartje van snaterende hobo en kwetterende blokfluit (vier sterren)

Roddelaars beweren dat het de schuld was van Frances. Zij zou haar echtgenoot, de componist Henry Purcell, op een kille Londense herfstavond in 1695 hebben buitengesloten. Purcell vatte kou en stierf weken later, pas halverwege de dertig. Jammer van al die embryonale meesterwerken die hij meenam naar zijn graf in Westminster Abbey. Gelukkig had de componist al aardig wat hits op zijn naam.

Neem het lied Here the deities approve, over de goedgunstigheid der goden. Boven een monter voortstappende baspartij maakt een zangstem prachtige tournures. De Engelse countertenor Tim Mead plaatst er smeuïge versieringen omheen, volgens de regels van Purcells tijd.

Mead slaat de handen ineen met het Franse barokensemble Les Musiciens de Saint-Julien. Toegegeven, hun album is een allegaartje. Maar aanstekelijk klinkt het wel, een mars voor snaterende hobo en kwetterende blokfluit, of de horlepiep op barokharp.

Klassiek
Les Musiciens de Saint-Julien (4*)
Henry Purcell
Alpha

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.