wat zijn dit voor vragen?henny huisman

Henny Huisman: ‘Het is leuk de boel te stangen’

Henny HuismanBeeld Ivo van der Bent

Wat zijn dit voor vragen? Naar aanleiding van zijn nieuwe programma Waar is dat feestje?!, negen dilemma’s voor tv-maker Henny Huisman.

Waar is dat feestje?! of Glamourland?

‘Toen Talpa TV bekendmaakte dat ik een tv-programma maak waarin ik feestjes bezoek, zeiden sommige mensen: Henny Huisman denkt toch niet dat hij Gert-Jan Dröge is? Nou, nee. Ik zie de gelijkenis natuurlijk wel. Dröge (1943-2007, red.) maakte ook reportages op feestjes, voor zijn programma Glamourland. En dat deed hij voortreffelijk. Maar hij was een intellectueel, ik ben een volkse jongen. En Glamourland ging vooral over rijke mensen, ik ga voor SBS6 naar allerlei soorten feesten: van de verjaardag van George Baker tot een dancefeest in Rotterdam en een partijtje op een woonwagenkamp.’

De Playbackshow of de Surpriseshow?

‘De Playbackshow zou logisch zijn; dat format heb ik bedacht. Ik trad ermee op in discotheken, totdat een omroep het eindelijk wilde hebben. Mede dankzij Joop van den Ende gaf de KRO me een kans, met succes. Dat leidde weer tot de Soundmixshow, waarin kandidaten echt zongen. We hadden 6- tot 8 miljoen kijkers, deelnemers werden bekende Nederlanders. Marco Borsato, Gerard Joling, Glennis Grace. Toen kijkers in 1988 zelf bepaalden wie de Soundmixshow won, door een nummer te bellen, lag heel Nederland plat. Zelfs de politie was onbereikbaar. Dat vonden we als tv-makers eigenlijk geweldig. Maar Joop zei dat ik dat nieuws heel serieus moest brengen in de show, anders zouden we toestanden krijgen.’

‘Ik kies toch de Surpriseshow, waarin ik mensen verraste en wensen liet uitkomen. Daarin heb ik me echt ontwikkeld als presentator. Ik moest onder andere droevige verhalen aanhoren van mensen die gevlucht waren en op zoek waren naar familieleden. En ik ging op reportage. Bijvoorbeeld naar Vaticaanstad, omdat een vrouw paus Johannes Paulus II wilde ontmoeten. Dat is gelukt.’

Moppen tappen of practical jokes uithalen?

‘Ik vind het leuk elke week een mop te vertellen in het radioprogramma van Wilfred Genee, Veronica Inside. Maar ik zet mensen liever op het verkeerde been, met practical jokes.

‘Een voorbeeld? Jaren geleden was ik met mijn vrouw, kinderen en kleinkinderen in ons huis op Bonaire. Ik stond me te scheren en dacht: laat ik mezelf vol scheerschuim spuiten en als sneeuwman naar het ontbijt gaan. Ik had helemaal geen kleren aan, maar door al dat schuim zag je niks. Iedereen zat aan tafel, ik stapte binnen en riep ‘jongens, het scheerschuim is op!’ De kinderen vonden het geweldig. Maar mijn vrouw dacht: daar heb je hem weer.’

Brutale vlerk of een ideale schoonzoon?

‘Als tv-maker ben ik allebei. Een ideale schoonzoon omdat ik geen kapsones heb en veel mensen me aardig vinden. Maar ik kan behoorlijk brutaal zijn en het is leuk de boel te stangen. Bij Gert-Jan Dröge zat het vileine vooral in zijn voice-over, die hij achteraf insprak. In Waar is dat feestje?! komt het brutale al terwijl ik praat met feestgangers.

‘Toen ik in 1983 bij de KRO begon, zei Joop dat ik me braver moest gedragen dan ik gewend was. De omroep was bezorgd dat ik te ver zou gaan. Dat is wel gebeurd. Zeker later, bij de Soundmixshow. Ik weet nog goed dat een vrouw Willeke Alberti kwam nadoen. In mijn ‘winkeltje’ zochten we een pruik en een jurk voor haar uit. Toen zei ik: ‘Hier liggen drie trouwringen voor u, want Willeke is drie keer getrouwd geweest.’ Na de show werden Joop en ik als kleuters bij de meester geroepen. Een KRO-baas zei: ‘Wij hebben als katholieken het huwelijk hoog zitten, die grap over trouwringen kon echt niet.’ Dat kun je je nu niet meer voorstellen.’

Drummen of zingen?

‘Ik kon het allebei niet zo goed, hahaha. Misschien was ik iets beter in drummen. Dat deed ik in de band Lucifer. House For Sale was onze grootste hit, in 1975. Ik was geen geweldige, wel een gezellige drummer. Heel strak, niet zo technisch. Ik ben vervangen door Jan Pijnenburg, die later drummer werd van Doe Maar.

‘Ik kon best aardig zingen. Nou ja, het was bruikbaar; niet vals. Het gekke is dat ik drie gouden platen heb. Vooral dankzij de leuke liedjes uit met name de Miniplaybackshow. Dat was een beetje als Kinderen voor Kinderen. Met z’n allen, Snuitje. Ik schreef de teksten, Hans van Eijck maakte de muziek. Ik treed nog wel eens op, op festivals. En ik ga soms mee met mijn neefjes, die zijn van het dj-trio Kriss Kross Amsterdam. Bij optredens zetten ze me in als een soort mascotte. Dan staan we met de hele zaal te springen op Met z’n allen.

Michael Jackson of Michail Gorbatsjov?

‘Ik heb ze allebei ontmoet. Met Jackson was ik in 1992 in het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam. Hij gaf namens een sponsor een cheque (100 duizend gulden, 46.000 euro, red.) voor een speelruimte. Ik stond op een podium Reach out and Touch te zingen toen hij binnenkwam. Je zou je toch kapot schamen, dat hij dat zag. Zelf vond hij het wel grappig, geloof ik. Ik heb Jackson daarna nog even gesproken. Hij zei niet veel meer dan ‘This is so nice’ – over dat ingezamelde geld.

‘Ik kies Gorbatsjov. Hij was een groot staatsman, die een belangrijke rol speelde in het beëindigen van de Koude Oorlog. Ik sprak hem in 1993, een paar jaar na zijn aftreden als president van de Sovjet-Unie. Hij was in Nederland voor de Gorbatsjov Foundation, die goede doelen steunt. In zijn hotel zag hij me op tv, in een interview met Henk Binnendijk van de EO. Uiteraard verstond hij er niks van, maar hij bleef hangen omdat ik zat te huilen. Hij liet navraag doen en wilde me ontmoeten.

Kort daarna zaten we te lunchen in de Walvis, een chic restaurant op de Zaanse Schans. Er was alleen een tolk bij, iemand van de organisatie en een bewaker. Ik kreeg geen hap door mijn keel, zo trots was ik dat zo’n belangrijke man me onder vier ogen wilde spreken.’

Openhartig of gesloten?

‘In interviews? Mijn hart ligt op de tong. Zo ben ik eerlijk geweest over mijn paniekaanvallen. Misschien help ik anderen daarmee. Het begon op mijn 16de, de oorzaak was pleinvrees. Ik durfde bijvoorbeeld niet de trap op in de Bijenkorf. Als presentator had ik er ook last van: voordat ik het podium op moest, werd ik soms naar en zweterig. Dan moest mijn beste vriend Frits Löhnen op me inpraten. 

‘Gelukkig heb ik vijftien jaar geleden pillen gekregen. Ik slik dagelijks een kleine dosering antidepressivum. Niet dat ik depressief ben, ik ben juist een ontzettende optimist. Het haalt gewoon de scherpe kantjes er vanaf. Mensen vragen weleens of ik niet wil stoppen met die pillen. Nee hoor, ik ben veel te bang dat het weer terugkomt. Anders was het ook lastiger geweest om naar al die feestjes te gaan voor SBS6.’ 

All You Need is Love of Spoorloos?

‘In beide programma’s zitten elementen van de Surpriseshow. Wat wij daarin deden, was toen nog zelden vertoond. Critici noemden het effectbejag en emotie-tv. Bijvoorbeeld omdat we inzoomden op gezichten, op emotionele momenten. Ik moest zelf ook best vaak huilen, bijvoorbeeld als mensen elkaar voor het eerst weer zagen. Henny Huilman, noemden ze me. Voor mij was dat een geuzennaam. Die tranen waren oprecht, natuurlijk.

‘Ik kies Spoorloos, dat heeft wat meer diepgang dan All You Need is Love en is iets verrassender. All You Need Is Love heeft behoorlijk wat overeenkomsten met de Surpriseshow. Dat ik daar zo kritisch over ben, heeft misschien ook wel te maken met een vorm van jaloezie. Robert ten Brink is hier nog steeds mee op tv, en ik niet. Ik zeg het maar eerlijk; niets menselijks is mij vreemd.’

Voelt u zich miskend of trots?

‘Trots. Het is alleen jammer dat het zoveel moeite kost nieuwe formats, die ik nog steeds bedenk, op tv te krijgen. Gelukkig heb ik na mijn vertrek bij RTL nog jaren bij de EO gewerkt. Dat stopte omdat ik te frivool zou zijn, en rooms-katholiek ben in plaats van protestants. Door Henny zoekt God ben ik wel veranderd: sindsdien wil ik wel van de daken schreeuwen hoe mooi het geloof is. Wat dat betreft is Cliff Richard mijn voorbeeld: ook hij steekt dat niet onder stoelen of banken.

‘Inmiddels ben ik zo oud dat ik geniet van mijn kleinkinderen. Maar als ik ook lekker bezig ben met tv maken, geniet ik nóg meer. Tv maken is gewoon mijn hobby: nadenken over een programma, op pad gaan. En eerlijk gezegd heb ik ook behoefte aan erkenning. Het is een verslaving; applaus. Als kind wilde ik al beroemd worden, mensen vermaken.

‘Eerlijk gezegd ben ik veel verder gekomen dan ik ooit had gehoopt. Ik kom uit een eenvoudig, lief gezin in de Zaan. Toen een leraar tegen mijn moeder zei dat ik goed was in taal en op Franse les zou moeten gaan, was haar antwoord: ‘We gaan nooit naar Frankrijk, we gaan naar Texel.’ Echt waar. Ik kan het die schat niet eens kwalijk nemen. Maar ik heb veel moeten bijleren, op latere leeftijd.’

Waar is dat feestje?! vanaf 6/3 om 21.55 uur op SBS6.

CV Henny Huisman: 

1951 Geboren in Zaandam, op 18 juni

1972 Oprichter band Lucifer

1975 House For Sale op nummer 4 in de top-40

1983 De Zomeravondshow (KRO, met playbackers)

1983 Playbackshow

1985 Mini Playback Show

1988 Surpriseshow

1989 Diverse shows voor RTL

2003 Henny zoekt God (EO)

2005 Ideeën- en formatbedrijf Stamrov Fools & Friends

2006 Super Surprise Show (Talpa)

2007 Korenslag (EO)

2014 Surprise Surprise (copresentator naast Do)

2014 Gastartiest bij De Toppers

2020 Waar is dat feestje?! (SBS6)

Huisman en zijn vrouw Lia hebben twee dochters en zeven kleinkinderen. Hij won tweemaal de Gouden Televizierring.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden