Review

Hemel: Vileine, vrijpostige en grenzeloze zoektocht naar seks

Ze is slim, onhandelbaar, beeldschoon en voortvarend in bed. Saai is het niet, om enige tijd door te brengen met Hemel, het jonge hoofdpersonage uit het gelijknamige speelfilmdebuut van Sacha Polak, dat op het festival van Berlijn werd bekroond met de internationale persprijs.

Ergens terug in haar jeugd, ver voor we binnenvallen in het 80 minuten lange en in hoofdstukjes opgedeelde drama, moet Hemel op drift zijn geraakt. Nu struint ze door nachtclubs op zoek naar mannen, die ze uitlokt en choqueert. 'Ik heb een hele natte kut', zegt ze tegen een discoganger, die nogal schrikt van zo'n ontboezeming. Toenaderingspogingen eindigen eerst in bed, en dan in een teleurstelling - voor het manvolk dat ze oppikt.

De conventie van een onenightstand
Hemel doorbreekt in de bed- (of bank)conversaties stelselmatig de conventie van een onenightstand, of een eerste contact. Ze draait, plaagt en kwetst net zo lang tot... Beladen scènes levert dat op, waarin intimiteit en ongemak elkaar afwisselen in de scherp geschreven, even vileine als vrijpostige dialoog. Gaandeweg, wanneer we doorkrijgen hoe compulsief het gedrag van het meisje is en hoe ver ze haar grenzen oprekt, krijgt de film een meer mistroostig karakter.

Rustpunt in het leven van Hemel is haar vader, de bon vivant Gijs (Hans Dagelet, in een sterke rol). Of beter, dat zou hij moeten zijn. Maar zo vertrouwd als ze fysiek met elkaar zijn, zo weinig idee heeft hij van wat zijn dochter werkelijk bezielt. 'Je bent zoals ik', meent Gijs, zijn eigen rusteloze hang naar wisselende vriendinnen gelijkstellend aan Hemels existentiële verwarring.

Polak, die eerder opviel met haar korte films (waaronder Drang, een soort voorstudie van Hemel), bezit een elegante, natuurlijke stijl van regisseren. Zonder expliciet verklaringen te strooien, of gedrag al te zeer te verklaren, weet ze het kleine drama in Hemel invoelbaar te maken.

De frêle actrice Hannah Hoekstra, die enkele rollen speelde in tv-series en hier debuteert op doek, oogt kwetsbaar en krachtig in de rol.

Veel lof ook voor de soepele hand van cameraman Daniel Bouquet (Nothing Personal). Die geraakt soms gevaarlijk dicht bij leegmooi reclamefilmen, maar lijkt met die stijl het gedrag van Hemel, die in elk gezelschap poseert, een tikje te ironiseren.

Dat is een mooi effect, in een rijk debuut.

Hemel

  • Oordeel van de recensent
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden