FilmrecensieHellhole

Hellhole laat zien hoe mensen contact blijven maken, hoe hopeloos de situatie ook lijkt ★★★★☆

De film volgt een drietal Brusselaars in de nadagen van de aanslagen in 2016.

Met het gevoel voor nuance waarom hij zo bekendstaat, noemde president Donald Trump Brussel een ‘hellhole’. Na de aanslagen in Parijs in 2015 schetste hij de Belgische hoofdstad als een broednest van onaangepaste moslims, die dromen over de invoering van de sharia en zich weigeren aan te passen.

Wat moet je als Brusselaar met zo’n ongenuanceerd stempel? En hoe kijk je naar je stad als er daadwerkelijk een terroristische aanslag heeft plaatsgevonden, die van 22 maart 2016, waarvan de gevolgen nog iedere dag merkbaar zijn?

De Vlaamse regisseur Bas Devos geeft al filmend antwoord op die vragen. Hij was al begonnen aan zijn tweede speelfilm (zijn derde, Ghost Tropic, is te zien op het International Film Festival Rotterdam), een portret van de multiculturele stad waar hij woont. Maar op 22 maart drong de actualiteit zijn script onvermijdelijk binnen. Hellhole werd een film over Brussel in de dagen na de aanslag, doordesemd van de angst en vertwijfeling die alleen op dat specifieke moment voelbaar waren, maar die Devos opnieuw tastbaar maakt.

Hellhole volgt drie personages tijdens hun dagelijkse beslommeringen: een overspannen Italiaanse tolk (Alba Rohrwacher), een arts met een zoon die als straaljagerpiloot in het buitenland is (Willy Thomas) en een jonge islamitische jongen die met migraine kampt (Hamza Belarbi). In kleine scènes zonder echte spanningsboog laat Devos zien hoe het drietal zijn evenwicht probeert te hervinden in een stad die uit het lood geslagen lijkt. In hun Brussel heerst kalmte, ondanks de zwaarbewapende soldaten die van het ene op het andere moment onderdeel zijn gaan uitmaken van het straatbeeld. Al cirkelend om straathoeken en appartementen tast het camerawerk van Nicolas Karaktasanis de stad liefdevol af.

In het poëtische Hellhole verstaan opvallend veel mensen elkaar niet of praten ze langs elkaar heen. Devos toont de Belgische hoofdstad als een moderne toren van Babylon en onderstreept dat met een koor van stemmen op de geluidsband. Moderne communicatiemiddelen lijken vooral uit elkaar te drijven: gesprekken gaan alsmaar verloren door storingen.

Maar Devos legt in Hellhole niet de schuld bij de gebrekkige communicatie en verbitterd raakt de film nooit. Als de cineast in zijn film íéts laat zien, is het de kwetsbaarheid van mensen, die altijd maar blijven zoeken naar verbondenheid. En die contact blijven maken, hoe hopeloos de situatie ook lijkt. En hij gunt het ze, dat het ze uiteindelijk ook lukt, in deze zachtaardige, empathische film.

Hellhole

Drama

★★★★☆

Regie: Bas Devos

Met: Alba Rohrwacher, Willy Thomas, Hamza Belarbi

87 min., in 6 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden