Opinie Tv-recensie Haro Kraak

Heerlijk, de jaarlijkse mindfulness-cursus van Omroep Max

Gelukkig hebben we in de zomer Coen Verbraak met zijn bewezen formule, nu met religieuze zielen. 

Foto de Volkskrant

In deze tijden van herhalingen, zomerexperimentjes en luwte op tv beginnen er goddank ook nog nieuwe reeksen van formules die zich allang bewezen hebben. Maandag startte op NPO 2 het laatste seizoen van Kijken in de ziel (NTR). Na psychiaters, strafpleiters, terminaal zieken, premiers en nog tien andere groepen interviewt Coen Verbraak nu religieuze leiders.

Zoals altijd waren de gesprekken strak door elkaar gemonteerd, met dezelfde vragen voor iedere geïnterviewde, gesteld door de beschaafd nieuwsgierige Verbraak. Is het een vak of een roeping? De opperrabijn wilde zijn functie geen baan noemen. ‘Ik word’, zei hij met een lach, ‘door de gemeenschap onderhouden omdat ik werkloos ben.’

De imam zei dat zijn bezigheden eigenlijk vrijwilligerswerk zouden moeten zijn. De hindoepriester kon helaas niet leven van donaties en verdiende bij als ict’er. Hij zag een overeenkomst tussen beide: volgens een ict’er kan alles verbonden met elkaar worden en de hindoe gelooft dat alle mensen verbonden zijn door hun ziel, een deel van god.

Vroeger was de dominee een persoon met aanzien in de buurt, zei Verbraak tegen de bevindelijk-gereformeerde predikant, is dat nog steeds zo? Nee, zei deze Floris van Binsbergen. Dat vond hij wel zo prettig, want het is nu minder afstandelijk. Vroeger zei men: ‘Stil, de dominee komt voorbij.’ Nu: ‘Laten we het gesprek aan gaan, de dominee komt erbij.’

De seizoenstart was nog niet heel spannend, maar er sluimerden genoeg schurende thema’s voor aankomende afleveringen. Vooral de discrepantie tussen ratio en geloof, en tussen het conservatisme en de voortschrijdende tijdgeest bieden mogelijkheden. Uit een vooruitblik naar volgende week bleek al dat een baptistenpredikant de oerknal ontkent.

Veel religieuze leiders klaagden over een gebrek aan kennis over geloof. Veel mensen weten het verschil niet meer, zei de opperrabijn, tussen het Joodse volk en het joodse geloof. Ondanks de groeiende onwetendheid viel de liberale rabbijn Marianne van Praag wel op hoe groot de hang is naar spiritualiteit en mindfulness tegenwoordig. ‘Loop een boekwinkel in en op de eerste tafel zie je: Hoe word ik gelukkig?. Wat grappig, denk ik dan, dat zit allemaal in het jodendom.’

Op NPO 1 begon gelijktijdig de jaarlijkse mindfulness-cursus van Omroep Max, We zijn er bijna. Martine van Os reisde weer mee met een groep ouderen die in caravans door Italië tuffen. De deelnemers hadden namen als Willy, Nelly en Fred, jeu de boules werd op een slechte ondergrond gespeeld zodat de ‘factor geluk’ het spel bepaalde en het spannendste gespreksonderwerp was de vraag: ‘Ben jij al eens in de Hak van de Laars geweest?’

Wie een hele aflevering We zijn er bijna kan kijken zonder tussendoor op de telefoon te gluren gaat gegarandeerd cynismevrij en volledig zen slapen. Ter illustratie een gesprekje tussen Van Os en weduwnaar Joop over zijn liefde voor Italië: ‘En dan ’s avonds lekker uiteten.’

‘Ja?’

‘Ja, ik hou van het Italiaanse eten.’

‘Dat kunnen ze goed hier, hè.’

‘Pfoe, nou.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.