Heel oud en toch willen zingen

Kromgetrokken loopt ze de trap op. Met haar steunkousen, rode sandalen en geblondeerde lokken lijkt ze oud en jong tegelijk....

Tussen die twee uitersten beweegt zich de solo Sjaan, geen Jeanet, gespeeld door een piepjonge actrice die een vrouw van 89 verbeeldt. De tekst is gebaseerd op gesprekken met de echte Sjaan uit Leiden. Geen gewone vrouw, maar een durfal die zich er niet voor geneert dat ze op haar leeftijd nog altijd uit is op een man, en die het liefst in een café wil zingen.

Van die tekst moet deze monoloog het hebben. Letterlijk zijn de woorden opgetekend, precies zoals ze moeten hebben geklonken. Het is een unieke vorm van oral history: persoonlijke verhalen van mensen die het verleden tot in de kleinste details meedragen.

Yonina Spijker is een jonge actrice en ze heeft onmiddellijk de lachers op haar hand. Ze doet nauwelijks enige moeite haar jeugd te verhullen. Stralend kijkt ze het publiek in als ze weer een one-liner ten beste geeft. Maar tegelijkertijd is dat haar probleem. Ze is zo jong dat het onmogelijk lijkt een oude vrouw te spelen. Daarmee lijkt de kans op ontroering verkeken.

Maar gaandeweg, zeker als Ton van der Meer haar muzikaal ondersteunt op de synthesizer, daalt de melancholie zachtjes neer, bijna onmerkbaar. Hoe langer hoe meer verzoen je je als kijker met de jeugd van de actrice. Voortdurend zie je dat kleine meisje dat binnenin zit. En dat zich daar altijd zal blijven roeren. Al ben je 89.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden