Heel bijzonder, op momenten dat het klopt

Een van de beste jazzbands van het moment bewerkten een album van Ornette Coleman. Het samenspel klonk fraai, maar het kwam niet echt los.

Gijsbert Kamer
Reid Andersaon, David King en Ethan Iverson vormen The Bad Plus. Beeld Cameron Wittig
Reid Andersaon, David King en Ethan Iverson vormen The Bad Plus.Beeld Cameron Wittig

Het New Yorkse trio The Bad Plus is behalve een van de beste jazzbands van het moment ook een van de meest originele en vindingrijke. Ze trekken zich niks aan van conventies en plukken even gemakkelijk uit de jazztraditie als uit pop- en zelfs klassieke muziek. Onlangs presenteerde The Bad Plus nog hun knappe bewerking van Stravinsky's Le sacre du printemps. Een plaat met een tenorsaxofonist staat nu op het programma en voor het zover is, presenteert het trio hun bewerking van Ornette Colemans album Science Fiction (1971).

Geen voor de hand liggende keuze, gaf bassist Reid Anderson vrijdagavond voorafgaand aan het concert toe. Het is niet de beroemdste plaat uit de catalogus van de saxofonist. Maar voor The Bad Plus wel een essentiële, aldus Anderson. Knap lastig, een plaat waarop blazers (behalve Coleman speelde ook trompettist Don Cherry een voorname rol op de plaat) zo nadrukkelijk het geluid bepaalden. Dus nodigde The Bad Plus drie blazers uit: altsaxofonist Tim Berne, kornettist Ron Miles en sopraansaxofonist Sam Newsome.

Blaaspartijen

De volgorde van de nummers werd door elkaar gehusseld, maar de energie, de harmonieuze rijkdom en de korte melodische loopjes waar Coleman beroemd om werd, die kwamen er meteen goed uit. Lastiger waren die paar stukjes die gezongen moesten worden zoals in What Reason Could I Give. Asha Putli, die dat zo sterk deed op de plaat, was er niet bij. Maar Reid Anderson bleek een aardige vervanger. Het sterkst waren de blaaspartijen en dan vooral die van Sam Newsome. Hij speelde met zo veel bezieling en hartstocht dat hij af en toe even uit Colemans composities leek te ontsnappen, om precies op tijd weer teruggehaald te worden door Berne en Miles. Lekker trio wel, ook hun samenspel klonk fraai.

Science Fiction is een rijke, afwisselende plaat. Nerveuze blaasnummers worden erop afgewisseld met rustiger meer melodisch werk als Law Years, ingeleid door een mooie bassolo. Toch kwam het allemaal niet echt los, leek het. The Bad Plus zelf trad ook wat te weinig op de voorgrond. Pianist Ethan Iverson, normaal toch de grote gangmaker in het trio, speelde dit keer een bijrol. Logisch misschien, want op Colemans album kwam geen piano voor, maar het leek ook wel alsof het instrument in de geluidsmix bewust werd weggemoffeld, zo slecht was Iverson te horen. Jammer, want als het even wel klopte, zoals in All My Life, dan was het ook echt heel bijzonder wat The Bad Plus met hun gasten neerzette.


The Bad Plus. 17/4, Bimhuis, Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden