Review

Heart of a Dog eert Lou Reed op fantastische wijze

De documentaire Heart of a Dog is veel meer dan een licht surrealistische, speels ontregelende hondenhommage. Laurie Anderson toont een diepe liefde voor haar dode huisdier en haar man, rocklegende Lou Reed.

Still uit Heart of a Dog.

De rat terriër Lolabelle was een bijzondere hond met een bewogen leven. Ze zat op schilder- en boetseerles, had een meditatiecoach en gaf als toetsenist drukbezochte benefietconcerten.

En dan is er ook nog de anekdote van vlak na 11 september 2001. Met haar baasje, het New Yorkse kunst- en muziekicoon Laurie Anderson, was Lolabelle de stad ontvlucht om te ontspannen in de natuur. Ook daar loerde het gevaar: een havik zag de hond bij vergissing aan voor een konijn en dook op haar af. De vogel week terug, maar tot ze later ziek en blind werd, zou Lolabelle nooit meer zorgeloos naar de hemel kijken.

Het vrij associërende Heart of a Dog is een prachtig eerbetoon aan de in 2011 overleden Lolabelle. Zelf komt Anderson nauwelijks in beeld, maar op de geluidsband is ze voortdurend aanwezig. Met haar kalm en nadrukkelijk articulerende stem praat ze de vaak (door haarzelf) getekende beelden aan elkaar, losjes als opdwarrelende gedachten en herinneringen. Gedramatiseerde gebeurtenissen uit Lolabelles jeugd, al dan niet nagespeelde homevideo's, Lolabelle jammend achter het keyboard - alles vloeit naadloos in elkaar over. In haar begeleidende woorden legt Anderson een uiterst lichte boventoon van (zelf)spot, maar ze spreekt vooral uit een diepe liefde voor haar dode dier.

Heart of a Dog, Andersons eerste bioscoopfilm sinds Home of the Brave (1986), is echter veel meer dan een licht surrealistisch, speels ontregelend hondenhommage. Over de paranoïde wereld van na 9/11 gaat het. Hadden de New Yorkers na het instorten van de Twin Towers niet dezelfde angstige blik in hun ogen als Lolabelle, toen ze door de havik was aangevallen?

Info

Documentaire. Regie: Laurie Anderson. Met Lolabelle. 75 min., in 19 zalen.

Met eigenzinnige animaties werpt Anderson alvast een blik op het bardo, de tussenwereld waarin de overledene zich volgens het boeddhisme 49 dagen bevindt: 'oplossend als maanlicht in een wolkenloze lucht'. Mensen en dieren naderen de dood en deinzen dan terug, citeert Anderson een Tibetaanse monnik. Steeds weer komt ze uit bij de laatste momenten van haar moeder, die op haar sterfbed dieren over het plafond zag lopen. Gaandeweg raakt ze bovendien aan wat misschien de eigenlijke kern van de film is: het overlijden, op 27 oktober 2013, van haar man, rocklegende Lou Reed. Aan zijn 'magnifieke geest' is Heart of a Dog opgedragen.

Pas tegen het einde is hij goed te zien, zich met Anderson én Lolabelle amuserend op het strand. Een in zijn alledaags geluk ontroerend beeld. Het gemis wordt versterkt doordat op de soundtrack voor het eerst een lied van Reed klinkt.

Anderson lijkt zo haar eigen variant op de spreuk van de monnik te brengen: alsof ze terugdeinst voor Reeds dood, maar hem via Lolabelle toch onder ogen kan zien. Die bedrieglijk lichte omweg, afgelegd met evenveel humor als heimwee, maakt van Heart of a Dog een bijna terloops aangrijpende ervaring.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden