Hartverwarmend optreden Kristofferson in Paradiso

De Amsterdamse poptempel Paradiso bestaat onderhand veertig jaar, maar er zullen in al die tijd maar heel weinig artiesten op het plankier hebben gestaan die zich zo bescheiden opstelden als singer/songwriter Kris Kristofferson.

Met een vriendelijke glimlach en wat woorden van zelfrelativering liet de inmiddels 71-jarige Amerikaan zich een paar keer helpen door het publiek wanneer hij weer een zinnetje tekst vergeten was (‘o ja: prison wall... dat was het, dank je’). Hij maakte grapjes over zijn aarzelende, wat wiebelige gitaargetokkel, en liet zich na het prachtige Casey’s Last Ride ontvallen dat het een wonder was dat hij vroeger wél voldoende adem had voor dat lied.

Kris Kristofferson schonk zijn toenmalige liefje Janis Joplin haar grootste hit Me And Bobby McGee (in Paradiso had je Kristoffersons beroemdste compositie trouwens al gemist als je tien minuten te laat binnenkwam). Hij werd door honderden artiesten gecoverd, won drie Grammy Awards en was ook nog succesvol als acteur. Maar hij zal het zelf als eerste bevestigen: Kris Kristofferson was ook zo goed als vergeten.

Ommekeer
De ommekeer kwam toen producer Don Was het prachtige, breekbare album This Old Road (2006) met hem opnam en een hele stoet americana-collega’s hem bij zijn zeventigste verjaardag eerde met een prachtige tribute-plaat: The Pilgrim: A Celebration Of Kris Kristofferson. Hij begon terug te verlangen naar het podium en trekt nu weer de wereld rond, zonder pretenties, maar mét een wagonlading aan melancholieke, geëngageerde, schuldbewuste, soms geestige liedjes, in basale, akoestische eenmansuitvoeringen opgediend tijdens een voorstelling van ruwweg twee uur, met vijftien minuten pauze in het midden.

Lange anekdotes? We hadden ze eigenlijk wel verwacht, maar ze bleven veelal achterwege. Liever laat Kris Kristofferson zijn liedjes voor zich spreken. Terecht, want de boodschap is meestal krachtig, en prachtig verwoord, of het nou in oude klassiekers als Darby’s Castle of For The Good Times is, of in nieuw werk, zoals het schitterende anti-oorlogslied In The News, waarin hij ingetogen, maar voelbaar woedend verhaalt over ‘the billion dollar bombing’ van Irak, ‘a nation on its knees’. De Amerikaanse regering? ‘Anyone not marching their tune, they call it treason.’

Wie zich blindstaart op virtuositeit en technische kwaliteit zou eenvoudig gehakt kunnen maken van het optreden, maar in het prachtige Heart zong Kristofferson het zelf al: ‘Every song is sweeter if you sing it from the heart’.

Zo is het maar net. Precies om die reden beleefden we in Paradiso een gedenkwaardige, hartverwarmende, soms ontroerend mooie avond.

Kris Kristofferson. Paradiso, Amsterdam, 11 maart 2008.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden