Hartman leest: Maartje Wortel en Amy Schumer

De komende weken leest Maxim Hartman op verzoek van de boekenredactie de eerste tien pagina's van drie net verschenen boeken en geeft op basis daarvan advies.

Beeld No Candy

1: Maartje Wortel: Goudvissen en beton

Das Mag, euro 4,95.

Dit boekje ziet er low budget uit. Alsof het door vrijwilligers in een kraakpand gestencild is. De titel slaat als een tang op een varken. Het papier van dit boek ruikt naar een Scandinavische camping. Maartje zoomt onmiddellijk in op details die normale mensen liever negeren. Waarschijnlijk is zij hoog-sensitief. Maar zijn we dat niet allemaal? Verder belooft Maartje van alles. Jammer genoeg houdt ze zich niet aan haar woord en trekt zij volledig haar eigen plan. Omdat dit artistieke werkje duidelijk als experimentele, literaire kunst bedoeld is, zal het wel zo horen. Fuck de regels! En gelijk heeft ze.

Maartje Wortel schreef deze tekst als 'writer in residence'. Dat klinkt best chic. Deze residence was echter twee hoog achter ergens in een matige buurt van Tilburg. Pittig detail: de logeerkamer had een rond bed. Het verhaal gaat over Maartjes vader die holist is. Dat is iemand die denkt dat alles onlosmakelijk met elkaar verbonden is. Na tien bladzijden is helaas nog steeds niet duidelijk welk punt Maartje nou probeert te maken. Het doet mij denken aan de vreemde ijlbui die je in de ochtend kunt hebben na een avond zwaar zuipen. Je moet er maar zin in hebben. Maar omdat dit boekje zo dun is als tien ongevouwen servetten lees ik door.

Amy Schumer: Het meisje met de onderrugtatoo

The house of books, euro 19,99

Dit boek ruikt naar niets. De titel is opvallend want Amy Schumer, die met blote rug, lekker commercieel, op de cover staat, heeft zelf geen aarsgewei. Ze is met haar maatje meer duidelijk geen anorexiamodel. De eerste zin die ik lees is: Hoi ik ben Amy, ik heb een boek geschreven. Oh, echt? Bedankt. Ik dacht eerst nog even dat het een boterhammentrommeltje was. In het voorwoord staat dat Amy haar fouten, haar lach en haar traan met ons wil delen. Gadverdamme. Hoofdstuk 1 heet: Open brief aan mijn vagina. Strekking: Sorry kut. Hoofdstuk 2: Mijn enige one-night-stand. Amy komt hier met een weinig opzienbarende anekdote over een romantisch seksavontuurtje met een overdreven goedgebouwde Britse marinier met rossig haar. Haar quasifeministische toon is van iemand die geforceerd duidelijk wil maken minstens zo stoer en bot te durven zijn als een gemiddelde man. Een gemiddelde schijtlollige man om precies te zijn. Je mist tijdens het lezen de vertrouwde lachband van Amerikaanse sitcoms. Hierdoor weet je niet goed wanneer je zou moeten lachen. Na een zoveelste komisch bedoelde opmerking schrijft ze 'geintjegeintjegeintjegeintjegeintje'. Mensen die dit nodig hebben zijn laf of onderschatten het gevoel voor humor van de lezer. Dit boek is uit de krachten gegroeide chicklit van een over het paard getilde Amerikaanse comédienne. Afhaken en nooit meer inkijken.

Beeld Ivo van der Bent

Mark Vanhoenacker: Vrije vlucht

De Arbeiderspers, euro 21,99.

Op de cover klieft een minuscule Boeing 747 door een schitterend roze wolkendek. Van binnen ruikt het boek fris en schoon. In de opmerking vooraf wordt lezers gevraagd naar hun favoriete foto's, genomen door het vliegtuigraampje, en deze op te sturen. Waarom is een raadsel maar het is wel lekker eigentijds interactief. Mark is een schrijvende piloot. We zijn nog nauwelijks opgestegen of Mark gaat los over zijn enorme passie voor het vliegen. De toon van deze Mark met de rare achternaam is nogal statig. Groots en meeslepend wordt het vliegen gekoppeld aan de menselijke zucht naar vrijheid. Dit doet hij vanuit een helikopterview en toch intiem. Zijn manier van formuleren doet denken aan de romantisch zalvende, maar weinig bescheiden, voice-over die we zo goed van Ivo Niehe kennen. Ik verwacht dat dit nog honderden pagina's zo door zal denderen. Dit is duidelijk 'your captain speaking'. Ik open het raam en werp het boek van deze vliegende narcist zo ver mogelijk de lucht in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden