Hard, opzwepend en toch luchtig klinkt de saxofoon van Shabaka Hutchings

Ook de derde editie van jazzfestival Transition in Utrecht is geslaagd, maar biedt minder avontuur.

Transition. TivoliVredenburg, 14/4.

De eerste twee edities van het Utrechtse jazzfestival Transition waren met ruim vierduizend bezoekers zo succesvol, dat de organisatie (TivoliVredenburg in samenwerking met North Sea Jazz) het dit jaar zonder grote publiekstrekkers aandurfde. Vorig jaar stonden trompettisten als Ibrahim Maalouf of Branford Marsalis nog prominent op het affiche. Kennelijk hebben jazzliefhebbers, jong en oud, er na twee sterke Transitions alle vertrouwen in dat ook vrij nieuwe namen als Mammal Hands, Binker & Moses en Cameron Graves iets bijzonders kunnen bieden, gelet op het propvolle TivoliVredenburg.

Heel het muziekgebouw is zaterdag voor het festival opengesteld, overal zijn zitjes met hapjes en drankjes. De Grote Zaal is tegen half vier ’s middags al ramvol als het uit Londen afkomstige pianotrio Phronesis begint. Vorig jaar maakten ze veel indruk in de kleinere zaal Hertz, boven in het pand. Zaterdag worden ze bijgestaan door het Rotterdam Jazz Orchestra. Mooi hoe blazers uit het orkest de ruimte krijgen om te soleren, maar de grote orkestopstelling tast de unieke dynamiek van het trio wel een beetje aan. En toch is het een lekker, breed uitwaaierend begin en daarmee een goede opmaat naar wat later een hoogtepunt zal blijken te zijn, het Britse Sons of Kemet.

Londense jazz floreert

De Londense jazz floreert als nooit tevoren en de grote man van dit moment is saxofonist Shabaka Hutchings. Hij heeft drie bands en dit keer komt hij met zijn tubaspeler Theon Cross en twee drummers, met wie hij samen Sons of Kemet vormt. Strak opzwepend slagwerk stuwen Cross en Hutchings naar stevig samenspel. Hutchings’ spel is vurig, met lange noten, afgewisseld door puntig staccato. En hoe goed klinken de volle, diepe basnoten die Cross uit zijn tuba perst. Het is heerlijk te zien en te horen hoe de twee blazers samen het vuur steeds hoger oppoken.

Hard en opzwepend, maar de toon blijft luchtig, het spel speels. Net als even later bij het groepje Nederlandse jazzmusici dat een ode brengt aan gitarist Wes Montgomery. Daar staan onder anderen Han Bennink (drums), Anton Goudsmit en Reinier Baas, een dwarsdoorsnede van drie generaties jazzmusici, die zich van hun beste improvisatiekant moeten laten zien, want tijd voor repetities was er niet, vertelt bandleider en pianist Peter Beets.

Ze komen een heel eind, met bijvoorbeeld het vooral van het tv-spelletje Wie van de drie? bekende nummer Caravan. Het is wat rommelig, maar ze proberen in elk geval iets nieuws te brengen.  En daaraan ontbreekt het dit jaar toch een beetje op het festivalechte improvisatiedrang of de behoefte een nieuw geluid te laten horen. Oudgedienden als rietblazers John Surman en Don Byron geven veel jongeren uiteindelijk het nakijken. De grootste aanloop is er laat op de avond bij zangeres Lizz Wright. Maar hoe warm de donkere stem van Lizz Wright ook klinkt, nieuwe inzichten biedt haar soulvolle jazzpop niet.

Sons of Kemet met saxofonist Shabaka Hutchings op Transition in Utrecht. Foto Twitter
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.