Hard en zacht inzicht in tieners uit Ierland

groningen ‘Deze voorstelling is zeker niet gemaakt om festivals mee te openen’, waarschuwt de Vlaamse regisseur Pol Heyvaert, tot grote hilariteit van het premièrepubliek van Noorderzon, het Groningse theaterfestival dat dit jaar voor de twintigste keer plaatsvindt....

Heyvaert maakte zijn Fuck My Life met vijftien jongeren uit het Ierse Cork. Het zijn gewone tieners, zonder theaterervaring, die vertellen hoe het is om nu jong te zijn. Soms onbeholpen, soms schaamteloos gelikt, maar bovenal erg oprecht.

Heyvaert vertelt in zijn openingstoespraak hoe blij zijn jonge acteurs zijn dat ze nu buiten Ierland mogen optreden. ‘Sommigen denken dat ze vandaag in Amsterdam staan, misschien moeten we dat maar zo laten.’

De spelers komen om beurten naar voren om statements af te leggen, met elkaar te praten of te zingen. Op een groot videoscherm praten hun ouders mee en worden verhalen ondersteund door internetfilmpjes – dit maakt de performance geloofwaardig.

Fuck My Life is hard en zacht tegelijk, en staat ver af van het gepolijste regisseurstheater. Op eerlijke wijze geven de jonge Ieren inzicht in hun belevingswereld. Ze leggen uit hoe ze met hun ouders omgaan en wat vriendschap en liefde betekent. Het gaat over prangende pubervragen als: hoe maak je het uit met vriendje, of: wat is het stappenplan om zo veel mogelijk meisjes je bed in te krijgen?

De voorstelling kent veel aanstekelijke momenten, maar slaat telkens om. Na vrolijke, uitbundige scènes krijgt het publiek het deksel op de neus, als een van de jongeren vertelt over zijn depressie of over een goede vriend die uit het leven is gestapt – in Ierland is het aantal tieners dat een zelfmoordpoging doet erg hoog.

Hoe kun je nou gelukkig zijn? ‘We willen ons allemaal Brad Pitt voelen, maar we zijn meer Woody-fucking-Allen’, zegt een jongen.

Mooi moment tijdens de première-avond is de homoseksuele jongen die – toeval of niet – burgemeester Peter Rehwinkel uit het publiek haalt en met hem een gesprek over liefde en toewijding begint. Hij vertelt dat hij met zingen zijn diepste ziel blootgeeft en brengt voor Rehwinkel Mariah Careys I can’t live – vol overgave, en zeker niet helemaal zuiver.

Noorderzon-directeur Mark Yeoman geeft met deze openingsvoorstelling opnieuw blijk van zijn eigenzinnige keuzes. In tien jaar zette hij Noorderzon internationaal op de kaart als een vooruitstrevend theaterfestival. Ook nu presenteert Groningen veel buitenlandse producties, met een nadruk op performancetheater, modern circus en dans.

Ook actueel én slim bedacht is WeeTube van het Canadese Theatre Replacement: twee acteurs kijken met het publiek naar opvallende YouTube-video’s, om vervolgens in korte scènes de publieke commentaren onder de filmpjes na te spelen.

Deze comments, die volgens de makers vooral worden geschreven door 14-jarige Amerikaanse schooljongens, leveren even aanstekelijke als bizarre dialogen op. Zo ontaardt een gesprek over het beroemde filmpje van de niezende panda in een tirade over het dierentuinregime in China, en leidt een liedje van James Brown tot een hoogoplopende discussie over raciale kwesties in Amerika.

De twee acteurs van WeeTube plaatsen de commentaren in een nieuwe context door ze in huiselijke settings na te spelen, en geven daarbij en passant een intrigerende blik in het brein van de anonieme internetter. En als je even een biertje wilt halen, kun je uit de tent gaan en later weer terugkomen – de voorstelling duurt de hele avond, als een avondje YouTube-filmpjes kijken met vrienden. Ook dat is Noorderzon.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden