Handsome Family zingt verleidelijk over gruwelen

The Handsome Family: In The Air. Trocadero...

De countrymuziek kent een prachtige traditie van duo's met twee mensen die elkaar niet alleen op het podium, maar ook voor de burgerlijke stand of in het aangezicht van de Heer eeuwige trouw hebben beloofd. Denk maar aan Tammy Wynette en George Jones, Hank Williams en miss Audrey, Johnny Cash en June Carter. De namen geven tegelijk aan dat de huwelijkse staat geen garantie is voor eeuwige pais en vree.

Dat Brett & Rennie Sparks, samen The Handsome Family, op één lijn kunnen worden geplaatst met deze eerbiedwaardige voorgangers, is een groot compliment. In The Air, hun tweede cd, bevestigt wat Through The Trees al had duidelijk gemaakt: de heer en mevrouw Sparks hebben eigenhandig een compleet nieuw genre in het leven geroepen. Gothic Country zou je het kunnen noemen. In de teksten, van de hand van Rennie, gaan natuur en het bovennatuurlijke hand in hand. Huiveringwekkend zijn de slachtpartijen die worden bezongen. Een man schiet zijn broer vijf maal in de rug, de arme Lenore wordt door kraaien ontvoerd, maar als de helikopter komt, zal de champagne vloeien en zullen de heuvels dansen.

Het is de absurditeit die ook doorklinkt in het oeuvre van zuidelijke schrijfsters als Carson McCullers of Flannery O'Connor, en in de klassieke murder ballads uit de Appalachen. Die invloeden worden door The Handsome Family vervat in zeer verleidelijke melodietjes, en zo met groot ontzag en diepe ernst naar het heden verplaatst. Al lijkt het alsof soms in de verte het begin van een knipoog is te ontwaren.

Neko Case & Her Boyfriends: Furnace Room Lullaby. Bloodshot Records.

De Canadese zangeres Neko Case gaat zo ongeveer door waar Kristi Rose en Tex and the Horseheads een jaar of tien geleden waren gebleven. Ze bezingt de misère van het leven met de stem van een bardame en de kracht van een kerel. De lucht van verschaald bier en goedkoop schoonmaakmiddel wordt als het ware bijgeleverd. Volvette countryrock is een lastig genre, waarbij moet worden gelaveerd tussen daverende clichés en onderkoelde bloedeloosheid. Neko Case blijkt de juiste dosering heel goed te kennen: veel te veel van alles, dan nog wat echo erbij, en hier en daar een flinke snik om het af te ronden.

Damon Bramblett: Damon Bramblett. Munich Records.

Ray Wylie Hubbard: Live At Cibolo Creek Country Club. CRS.

Het lijkt alsof iemand Theo Maassen een gitaar in de hand heeft geduwd, maar de man op de hoes is wel degelijk Texas-troubadour Damon Bramblett, een van de artiesten op het Blue Highway Festival, op vanavond in het Utrechtse Vredenburg. Zijn debuut-cd laat horen dat we daar met Bramblett een degelijke maar ook tamelijk traditionele songschrijver mogen verwachten, die zijn eigen liedjes met licht metalige stem vertolkt. Dat alles klopt en rijmt, wil nog niet zeggen dat beluistering leidt tot grote opwinding.

Ook Ray Wylie Hubbard komt naar Utrecht. Hij is een veteraan in het genre waarin Bramblett debuteert. De live in een Texaanse muziekclub opgenomen cd biedt een goede staalkaart van zijn repertoire. Hubbard heeft een aantal knappe songs geschreven, maar neemt hier nogal de tijd voor uitwijdingen.

The Hollisters: Sweet Inspiration. Hightone Records.

Wagon: Beauty Angel Queen. Glitterhouse Records.

Een goede countryband beheerst het repertoire van haver tot gort. The Hollisters behoren tot de zeldzame fenomenen die nog een half stapje verder zetten. Dat stapje stelt ze in staat country van een afstandje te bekijken, en er een tik tegen te geven om eens het horen hoe het klinkt. Dat ze uit Texas komen, hoor je aan de royaal beleden sympathie voor vrachtwagens en rockabilly. Voor flauwekul en nodeloos gesoleer gunnen ze zich geen tijd, voor introspectie zijn ze te energiek. Sweet Inspiration klinkt helder en zeer compact. Jammer dat The Hollisters niet voor het Americana festival zijn geboekt.

Glitterhouse Records grossiert in het soort country dat het tegendeel is van The Hollisters. Bedachtzame composities, ruimtelijke instrumentatie, weloverwogen teksten, dat is zo'n beetje hun niche in de markt. Een bandje als Wagon sluit daar precies bij aan. Ze hanteren pedal steel en twang gitaar, maar gaan ook mellotron en trombone niet uit de weg. Bij vlagen weten ze daarmee op Beauty Angel Queen een mooie herfstige sfeer op te roepen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden