Hamels rare snuiters en oase van tijdloosheid

Muziek Muziekdagen ****..

amsterdam De Nederlandse Muziekdagen zijn nog maar amper een uur begonnen of de eerste klapper is al binnen. Op het podium staat sheng-speler Wu Wei, geflankeerd door componist Guus Janssen, die met een mondharmonica op een stoeltje zit. Een sheng is trouwens ook een mondharmonica, maar dan een Chinese van bamboe. Met het Metropole Orkest spelen ze Janssens nieuwe Four songs. Wu neemt het voortouw, en haalt de meest ongrijpbare knettertonen, huilers en rappe figuurtjes uit zijn instrument, gevolgd door vreemde schaduwklanken in het orkest, en later door bonkende popkwinten. Janssen heeft zich onder invloed van de sheng weer eens van zijn meest geniale en geestrijke kant laten zien.

Maar ook verder valt de opbrengst van de drie muziekdagen, afgelopen weekeind in het Muziekgebouw, bepaald niet tegen. Componist en dirigent Micha Hamel, die ook de komende drie afleveringen zal programmeren, heeft ervoor gekozen handenvol nieuwe muziek te laten horen. Daarbij zitten nog wel wat rare snuiters, zoals Black Vortex Cathedral, waarin Florian Maier het Metropole Orkest combineert met zijn deathmetal band Noneuclid – topzwaar, akoestisch overbelast, maar toch een gewaagde worp.

Ster van de Muziekdagen is de 70-jarige Jan Vriend, ooit een gestaalde modernist, maar intussen geëvolueerd tot een gewiekste eclecticus die de Marseillaise en de Bolero binnensmokkelt in zijn Hexameron-phagocytosis, in zijn pianoconcert Echo 13.7 knipoogt naar Copland en Beethoven en intussen borrelt van de ideeën. Het neemt niet weg dat Echo 13.7, overdadig en wel, een stuk op poten is, mede dankzij de flamboyante solist Ralph van Raat. In zijn koormuziek, die nu ook op cd is uitgebracht, laat Vriend zich weer van een ingekeerder, maar nog altijd veeleisende zijde horen.

Vrouwelijke componisten zijn goed vertegenwoordigd: Rozalie Hirs levert met Roseherte een werk waarin subtiele elektronische mengklanken het geluid van het Radio Filharmonisch Orkest een bekoorlijk science-fiction-accent geven. Anke Brouwer doet het vooral met strijkers in haar Stravinskiaanse Wakker, beeldschoon gezongen door Marcel Beekman.

En dan is er tussen al die tientallen nieuwe stukken één moment waarin het Gesualdo Consort met slechts vier stemmen een oase van tijdloosheid schept, met de psalmen van die eerbiedwaardige Amsterdamse grootheid, Jan Pieterszoon Sweelinck.

Frits van der Waa

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden