Hallucinante dans in een zintuiglijk verhaal

Pas met het eind van de voorstelling valt alle vervreemding op z'n plek.

null Beeld null

We hebben naar een trip van een acteur/actrice zitten kijken, naar de enorme geestelijke en fysieke wendbaarheid van iemand die in het hoofd van een ander kruipt om daarmee ook het lichaam van die ander te worden. Deze transformatie wordt hier een duistere, eenzame, bijna beangstigende ervaring.

As it empties out (2014) van choreograaf Jefta van Dinther, na een dansstudie in Nederland nu werkzaam in Zweden en Berlijn, is een opeenvolging van magnifieke beelden, die elk logisch gevoel van tijd, ruimte en werkelijkheid onderuit schoppen. De langbenige man met wie het stuk opent, loopt op dikke plateauzolen die doen denken aan cothurnen, de oud-Griekse theaterschoenen. Met een lege, verdwaasde blik bekijkt hij ons, terwijl uit zijn mond een blur van zwarte poëzie gulpt. Give yourself, kill your soul, cure your soul, you're your soul, et cetera. Een vrouw, zo belicht dat ze juist geen benen lijkt te hebben en in haar bontjas vooral een hoopje vergane glorie is, sluit af met een monoloog over theater.

Tussen deze ankerpunten reizen we door een duister surreëel landschap waarin zes mannen en vrouwen opdoemen en verdwijnen als flarden herinnering. En dan niet zozeer herinneringen aan concrete situaties, maar aan gevoelens, sferen, energieën, restanten van rollen ooit gespeeld. Van Dinthers 'verhaal' is vooral zintuiglijk, ook dankzij de verontrustende elektronische muziek en de filmische belichting.

Stellen betasten elkaar met even wispelturig in elkaar verglijdende emoties als de woordenbrij van de cothurnenman. Meer om platte kracht en balans draait het bij het tillen van een enorme pvc-buis en het hangen aan touwen om zich schrap te zetten tegen een onbekende zuigende kracht. Die ander, een verlangen, de zon? En dan lost het lichaam zelfs bijna op, de razendsnel draaiende torso gereduceerd tot een dwarrelende lichtvlek, een vormsensatie. Het enige waarmee dit hallucinante werk nog krachtiger kan worden, is meer variatie in de duur van de scènes. Nu is het (tergend) lang uitrekken van beelden de norm, en dat kan spannender.

As it empties out. Choreografie: Jefta van Dinther. Theater Bellevue, Amsterdam, 2/7. www.julidans.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden