de gids boeken

Halloween op papier: zeven heel erg enge boeken

Griezelromans, klassiekers en een demonisch meesterwerk.

Edgar Allan Poe: The Pit and the Pendulum (1842)

Claustrofobische klassieker: in een duistere kerker mag een gevangene kiezen tussen een bodemloze put en de vlijmscherpe, op zijn borst gerichte zeis. Een literaire voorproef van de akelige Saw-films.

Gustav Meyrink: Der Golem (1915)

Nachtelijke dwanggedachten over een steen die lijkt op een stuk spek. ‘Met belachelijke hardnekkigheid beweert een eigenzinnige stem binnen in mij steeds weer, steeds maar weer - onvermoeibaar als een vensterluik dat de wind tegen de muur doet klepperen - dat het heel anders is; dat het helemaal niet de steen is die eruitziet als vet.’ En dan zijn we nog maar op pagina 2.

Sadegh Hedayat: De blinde uil (1937)

Demonisch meesterwerk van jong overleden Iraniër, over een schilder van pennenkokers die strijdt tegen spookachtige angsten en wanen. Eerste zin: ‘Er bestaan woekeringen die in eenzaamheid de geest traag wegvreten, als een soort kanker.’

Alfred Bester: Tiger! Tiger! (1958)

Claustrofobie in de kosmos: halverwege Mars en Jupiter hangt een ontploft ruimteschip in de ruimte. Foyle, de enige overlevende, zit vast in een kast, zonder dat iemand weet heeft van zijn lot. ‘Al vijf maanden, twintig dagen en vier uur had hij in deze pikdonkere doodskist doorgebracht.’

Haruki Murakami: De opwindvogelkronieken (1997)

Murakami’s grote roman is veel meer dan alleen maar griezelig, maar in de oorlogsherinneringen is het raak: ijzingwekkend precies vertelt luitenant Mamiya hoe een gevangen officier wordt gevild: traag en vakkundig, ‘als een perzik’. Zijn Mongoolse martelaar moet er op het eind zelf van overgeven.

Mark Z. Danielewski: House of Leaves (2000) 

Een blinde die videofilms onderzoekt, een huis dat van binnen groter is dan van buiten, een labyrint waarin een monster huist, een manuscript in een manuscript in een manuscript... Danielewski’s House of Leaves laat zich moeilijk in enkele zinnen vatten. De met vlagen duizelingwekkende typografie zuigt de lezer nog verder het labyrint in van dit postmodernistische horrorverhaal.

Thomas Olde Heuvelt: HEX  (2016)

Er zijn mensen die na het lezen van HEX niet meer rustig kunnen slapen; ze zien steeds maar weer die enge heks, met haar dichtgenaaide ogen en mond, aan het voeteinde van het bed staan. In de derde versie uit 2016 kreeg de finale een iets andere wending: nog beter, subtieler ook.

Nog meer engs

‘Als je niet angstig bent word je bijna als abnormaal beschouwd’. Een interview met psychiater, filosoof en schrijver met schrijfangst Damiaan Denys.

Geen fan van horror? Na het zien van deze films ben je dat wel. Dit zijn de twaalf beste horrorfilms ooit

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden