BoekenKort

Had dichter Elizabeth Eybers de P.C. Hooftprijs wel mogen krijgen?

null Beeld

Ze is een van onze grootste dichters, Elisabeth Eybers (1915-2007). Ze schreef heldere regels als ‘Ek mis myself steeds minder/ Ek bedoel: as steeds meer buitedinge my gaan boei/ dan sintels van inwendige gevoel’. Dat ‘onze’ dichter klinkt annexerend, want Eybers was natuurlijk een Zuid-Afrikaanse, ook al woonde ze vanaf 1961 in Amsterdam en gaf Querido haar werk uit. Helemaal van ons werd ze toen ze in 1991 de hoogste literaire onderscheiding kreeg, de P.C. Hooftprijs. Maar was die prijs rechtmatig?

Nou nee, concludeert H.U. Jessurun d’Oliveira, essayist en juridisch geweten van de literaire wereld. Hij ploos het reglement van de prijs eropna; daarin staat dat de auteur een Nederlands ingezetene moet zijn en het werk hoofdzakelijk in het Nederlands geschreven moet zijn. Aan dat eerste voldeed Eybers, aan het tweede niet; ze schreef altijd in haar moedertaal. Grappig om te lezen hoe juryleden zich in bochten wrongen om haar de prijs te kunnen geven. Gelukkig, vindt ook d’Oliveira.

Er staat nog meer moois in dit nummer van De Parelduiker: een I.M. voor Igor Cornelissen, opgedoken gedichten van Doeschka Meijsing en een antwoord van biograaf Lieneke Frerichs op een prangende vraag: wie stond model voor Nescio’s onvergetelijke uitvreter? Dat willen we weten.

De Parelduiker, nummer 2/2021. Van Oorschot, € 13,50.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden