Guy Ritchie: 'Ik voeg zoveel mogelijk samen tot een grote warboel'

King Arthur-regisseur over rouwdouwkarakters en David Beckham

Guy Ritchie (48) - dunne groene jas dichtgeritst, handen in de zakken - staat aan de ronde tafel uit zijn nieuwste film King Arthur: Legend of the Sword. Een groepje journalisten schuift aan. Blijft hij staan? Dat mag ook, hoor. Korzelig: 'Ik heb de hele dag al gezeten.'

Acteur Charlie Hunnam en regisseur Guy Ritchie Beeld getty

De tafel is eigenlijk te groot voor een gesprek met de filmpers die woensdagmiddag naar Londen is afgereisd. 'Awkward', vond Arthurvertolker Charlie Hunnam (The Lost City of Z) de hele situatie, eerder op de dag. Op papier moet het een leuke vondst zijn geweest.

De ongemakkelijke setting past ergens wel bij de eerste golf venijnige recensies die woensdagochtend verscheen. De kritiek hangt in de kamer, zonder direct te worden benoemd.

Te luid, te groot, te rommelig, vindt de internationale pers King Arthur (inclusief deze krant met twee sterren). En vooral: met zijn snel gemonteerde scènes, lichtvoetige terzijdes en rouwdouwkarakters wéér een herhalingsoefening van Ritchies spectaculaire gangsterkomedies Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998) en Snatch (2000). Al mag de liefhebber daar een - terechte - aanbeveling in zien.

Een klein maar opvallend rolletje van de voormalig stervoetballer David Beckham is ook nog eens 'spectaculair houterig', schrijft de Engelse krant The Telegraph. Een dag later noteerde vakblad Variety een dodelijke financiële prognose: de film (gemaakt voor 175 miljoen dollar) zal komend weekend in de Amerikaanse bioscopen waarschijnlijk niet meer dan 25 miljoen opleveren. Van gehoopte zomerblockbuster naar een mogelijk kolossale flop: het lot van duur Hollywoodspektakel kan in enkele dagen worden beslist.

Hoe kwam u op het idee om de spot te drijven met het historisch epos?

'Wat bedoelt u?'

Het genre neemt zichzelf doorgaans erg serieus

'Het was niet de bedoeling een komedie te maken, dan zou de film op Monty Python-terrein zijn beland. Ik zocht naar een frisse manier om dit genre te benaderen. Ik vind dat je genres tegelijk moet respecteren én opnieuw moet uitvinden.'

King Arthur dicteerde zijn eigen toon en ritme, zoals films altijd hun eigen toon en ritme dicteren, zegt de regisseur. Hij noemt dat 'a frequency thing'. 'Die golflengte wordt bepaald door de energie van de mensen met wie je de film maakt. Hoe meer je je daarvoor opent, hoe authentieker de film.'

Met David Beckham deelt hij die frequentie ook, zegt Ritchie. 'We zijn vrienden. Sort of. We hebben wat crazy reclames gemaakt. Hij speelde een klein rolletje in The Man from U.N.C.L.E. Ik hou van David. Hij heeft stijl, daarover valt niet te twisten. En ik vind hem écht getalenteerd.'

Guy Ritchie Beeld reuters

Beschouwt u David Beckham als de nieuwe Vinnie Jones (die andere ex-voetballer die met succes door Ritchie op het filmpodium werd gehesen)?

'Het zijn in ieder geval allebei topsporters. Ik ben dol op topsporters. Ik vind ze levendig, opwindend, energiek. Ik moet de eerste luie topsporter nog ontmoeten. Ze delen mijn golflengte.'

Hoe zou u uw eigen golflengte omschrijven?

'Folkmuziek van honderden jaren geleden werd opgebouwd uit verschillende ingrediënten die tegenwoordig als individuele kunstvorm worden beschouwd: poëzie, de mystieke en spirituele wereld, het rechtlijnige verhaal, het lied. Die traditie heeft mijn films enorm beïnvloed. Ook ik voeg zoveel mogelijk bestandsdelen - muziek, ritme, verhaal - samen tot een grote warboel. In die warboel zoek ik vervolgens naar samenhang en ritme, naar een georganiseerd concept.'

Als belangrijk inspirator werd in het begin van Ritchies carrière steevast Quentin Tarantino genoemd. In een opvallende scène in King Arthur praat Jude Law (als de koning die Arthur van zijn troon wil houden) in een oor dat hij even daarvoor heeft afgesneden. Een knipoog naar de beruchte martelscène in Tarantino's Reservoir Dogs, zou je zeggen.

Hoe kwam de Reservoir Dogs-referentie tot stand?

'De Reservoir-wat?'

Reservoir Dogs, de film van Quentin Tarantino.

'Waar zit die referentie?'

Jude Law snijdt een oor af en praat erin, net als Michael Madsen in Reservoir Dogs.

'Aah! Aha! Daar heb ik geen moment bij stilgestaan. Het ontstond eigenlijk vrij spontaan. Jude sneed dat oor af en ik vroeg of hij in het oor wilde praten. Het oor was er nu toch, kan je het beter gebruiken.'

Ik dacht aan een hommage. Juist omdat uw Lock, Stock and Two Smoking Barrels en Snatch dikwijls met de films van Tarantino werden vergeleken.

Stoicijns: 'Well, here you go.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.