Recensie Jubileumalbum Guns N’ Roses

Guns N’ Roses maken van debuutalbum Appetite for Destruction uitbundigste jubileumuitgave ooit (vier sterren)

Voor 850 euro een heuse kast met plaatjes, archiefmateriaal en, zeker, ook te gekke opnamen.

Guns N’ Roses in 1985, met links Axl Rose en midden gitarist Slash. Beeld Getty Images

Wie dezer dagen de website van Guns N’ Roses bezoekt, ziet zich voor een gewetensvraag gesteld. ‘Hoe hongerig ben je?’, vraagt de hardrockband de fan. Oftewel: hoe diep wil je je financiële reserves aanspreken voor een jubileumboxje van het album Appetite for Destruction, een van de grote rockplaten van de jaren tachtig?

Om maar even te beginnen met het voor velen onbereikbare ideaal: de duurste jubeluitgave is zonder twijfel de krankzinnigste plaat- en cd-box die ooit in de platenzaak is verschenen. Dit jubileumsetje is een soort meubelstuk, een kast met echte kastdeuren en binnenin vele laatjes waarin zelfs juwelen zijn verstopt: ringen met uit siermetaal geslagen koppen van alle vijf de bandleden. De platenkast mét inhoud kost rond de 850 euro.

Een stuk goedkoper is dan de dubbel-cd; de originele plaat in geremasterde vorm, plus een schijf met extra’s; B-kantjes en een aantal sessieopnamen. Maar voor de aanschafprijs van nog geen 20 euro is de door de band veronderstelde honger natuurlijk niet gestild.

Veruit de beste aankoop, voor serieuze én weifelachtige liefhebbers, is de vijf cd’s tellende verzameling inclusief vrolijk bladerboek, verpakt in een fraai lederen doos, die in de platenwinkel ligt voor ongeveer 150 euro. Maar dan heb je wel wat in huis.

De box van Guns 'n Roses Beeld Studio V

En er valt ook wat te vieren. Appetite for Destruction van Guns N’ Roses maakte dertig jaar geleden echt iets los, en eiste gelijk een plaats op in de eregalerij der klassieke rockplaten. De hardrock, die destijds wat leek te verzanden in obscure sub-genres enerzijds en gillende ‘hairmetal’ anderzijds, kreeg dankzij het debuut van Guns N’ Roses nieuwe energie, en zelfs een soort sensuele slechtheid: moeders pas op uw dochters, het kronkelende slangenmens Axl Rose waart rond. En achter hem loert de schimmige gitaarbeul Slash. Levensgevaarlijk.

En dat was de band ook echt, in de jaren voorafgaand aan die eerste plaat. In de biografie Last of the Giants van muziekschrijver Mick Wall, die twee jaar geleden jaar verscheen, is het ontstellende vormingsverhaal van de band te lezen: de ruzies, de gesloopte appartementen, de heroïne-uitspattingen, de orgies, de vervolgingen wegens aanranding – de band zou in onze tijd terecht geen schijn van kans meer hebben gemaakt.

Ook daarom was Appetite for Destruction bijzonder: de plaat kondigde het einde van een tijdperk aan. De grunge was in aantocht en zou nog geen vier jaar later korte metten maken met dat geparfumeerde wereldje van de rockposes en het onaantastbare en arrogante rockgodendom. Dankzij Nirvana en Pearl Jam zag zanger Axl Rose er zelfs ineens wat potsierlijk uit, met zijn bandana en zijn cowboylaarzen.

Maar die kennis van nu maakt de plaat van toen er niet minder krachtig om. In opgefriste vorm klinken tracks als You’re Crazy en Welcome to the Jungle gemener dan ooit, en jawel: nog steeds best gevaarlijk. De mooiste bijdragen aan de box-set zijn de cd’s (of platen) met de eerste serieuze opnamen van de band, tijdens een sessie in de Sound City Studio in Los Angeles in 1986. De band was weggetrokken bij een van hun vele feesten aan de Sunset Strip om nu eindelijk eens echt wat muziek op te nemen, en daarmee platenmaatschappijen geïnteresseerd te houden. En die opnamen, live gespeeld voor een paar microfoons, zijn geweldig.

In het niet eerder verschenen, punkachtige nummer Shadow of Your Love klinkt Guns N’ Roses scherp en kwaadaardig. Het lijkt of Axl Rose en Slash hier eerder werden ingefluisterd door de Ramones of de Sex Pistols dan door hun grote voorbeeld Aerosmith. Het toont maar aan dat Guns N’ Roses eigenlijk veel dichter bij de ook op punk gebaseerde grunge van Nirvana, Soundgarden en Pearl Jam stond dan later werd aangenomen. 

Opmerkelijk is ook een akoestische versie van November Rain, een van de eerste rockballades van Axl Rose die pas veel later op plaat Use Your Illusion I zou verschijnen. Appetite for Destruction was namelijk al voorzien van het liefdevolle liedje met eeuwigheidswaarde Sweet Child O' Mine, en een rockplaat mocht in die jaren van maximaal één ballad worden voorzien.

Zo stemt de herdenkingsbox al met al best nostalgisch. Zeker ook dankzij de meegeleverde bandsnuisterijen, die in een kartonnen vouwmap zijn verstopt. We ontwaren luxe bandfoto’s, en veel kunstig geföhnde haren. Een paar opplaktatoeages. En een door Slash ontworpen flyer voor een live-opname in 1986, met getekend skeletje en een bloedende roos. Hij was handiger op de gitaar.

De cd-box Appetite for Destruction (5 cd’s plus boekwerk) is verschenen bij Geffen Records/ Universal. De biografie Last of the Giants van Mick Wall is verschenen bij uitgeverij Arcade.

De box van Guns 'n Roses Beeld Studio V
De box van Guns 'n Roses Beeld Studio V
De box van Guns 'n Roses Beeld Studio V
De box van Guns 'n Roses Beeld Studio V
De box van Guns 'n Roses Beeld Studio V
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden