'Gucci is Gucci en Pucci is Pucci'

Mode giet oude wijn in nieuwe, hippe zakken en biedt mensen er een goed verhaal bij. Met de 'granny chic' uit oma's verkleedkist was Gucci de kampioen van de modeweek in Milaan.

Gucci.Beeld Team Peter Stigter

Is het nog wel van deze tijd wat we hier aan we hier aan 't doen zijn? Of zitten we te kijken naar de laatste stuiptrekkingen van een gedateerd systeem? Die vragen gonzen rond onder modejournalisten tijdens de modeweek in Milaan die vandaag zijn laatste dag beleeft. De komende wintermode wordt er getoond, F/W 16/17 (fall/winter 2016/2017) - en het is totaal verouderd om zo ver vooruit te blikken. Althans, dat geluid klinkt in de modewereld, die consumenten steeds sneller bedient met steeds meer collecties: een half jaar wachten op de nieuwe najaarsmode lijkt in deze tijd lachwekkend ouderwets.

Klanten zien iets en ze willen het metéén hebben, weten alle grote winkelketens, die vaak ook de productiemogelijkheden hebben om daar op in te springen. De praktijk van merken als Gucci, Prada, Fendi en Armani, die afgelopen dagen in Milaan de vrouwenmode showden, loopt daar nog op achter. Die wakkeren het verlangen aan naar tassen, schoenen en kleren die na de show wél op miljoenen websites, blogs en Instagramaccounts te zien zijn, maar vervolgens nog maandenlang nergens te koop zijn. Tegen de tijd dat het wel het geval is, is de boel door goedkope ketens al lang gekopieerd. Daarbij zijn de meest modieuze types er dan alweer op uitgekeken - nieuw is nu eenmaal het toverwoord waar de industrie op drijft.

Een merk als Burberry doet het dan ook al anders. Dat showt in september en in februari een 'see now-buy now'-collectie die ook simpelweg met 'september' of 'februari' wordt aangeduid - niks vooruit blikken op een zomer of een winter die nog ver weg is (en in Azië bijvoorbeeld op een ander moment valt.) Andere merken volgen schoorvoetend. Zo had Prada afgelopen donderdag twee tassen in de show die meteen de volgende dag in een paar eigen winkels te koop waren. De 'Cahier' en de 'Pionnière' heten ze; de minst dure van de twee kost 1.750 euro. Op de Via Monte Napoleone, de P.C. Hooftstraat van Milaan, waren ze nog dezelfde middag uitverkocht.

Traditie

Maar in grote lijnen was het business as usual tijdens de modeweek. Dat de discussie wordt gevoerd, betekent niet dat het systeem meteen op de schop is genomen, daarvoor is het te veel geworteld in de traditie. Vooral in Italië, waar niet voor niets de slowfoodbeweging begon nadat in Rome in 1986 de eerste McDonald's was geopend. (Nota bene naast de Spaanse Trappen, tegenover Valentino, die zijn fastfoodbuurman aanvocht - ze zitten er allebei nog steeds.) Carlo Capasa, de voorzitter van de Italiaanse modeweek, zei tegen de website Business of fashion dat de Italiaanse mode 'verlangen creëert' waar fast fashion 'een behoefte bevredigt'. En dat eerste kost nu eenmaal tijd, vindt hij: 'Er is een incubatieperiode nodig die mensen de tijd geeft de boodschap te begrijpen. Een ontwerper is een visionair, hij stelt iets voor dat nog niet bestaat.'

Natuurlijk verdedigt Capasa hier het systeem, maar het is ook waar dat de gedurfdste ontwerpers vaak de belangrijkste trends in gang zetten. Het voorbeeld van het moment is Alessandro Michele van Gucci: de show van zijn hand gold afgelopen woensdag als de grootste gebeurtenis van de modeweek. Gucci is heter dan heet sinds Micheles aantreden een dik jaar geleden. De modebladen raken niet uitgejubeld over de 'granny chic' die hij vanaf zijn eerste show op de catwalk bracht - vrolijk-tuttige kleren die zo uit oma's verkleedkist kunnen komen als ze niet tegelijkertijd zo fris en glamoureus zouden ogen - en ook het vooruitstrevende modepubliek is wild enthousiast. De bedrijfsresultaten bij Gucci zijn de beste sinds jaren dankzij wat de Michele-cure wordt genoemd, de genezing door Michele.

De ontwerper liet woensdag zien voorlopig nog even door te willen op de ingezette koers. Oranje wollen truitjes met pofmouwen, enkellange gebloemde rokken, brokaat, borduursels, pailletten, een glinsterende zwarte panter op een tulen avondjurk, patchwork van slangenleer, prints van kinderportretten en Chinese draken - het is allemaal een stuk kleurrijker en humorvoller dan de minimalistische kleding à la Céline en Chloë die het straatbeeld de afgelopen tijd heeft bepaald. Normcore was immers de afgelopen seizoenen de code: een grote, liefst grijze winterjas, een smalle broek, een effen truitje, platte veterschoenen en een knotje bovenop het hoofd, dat was zo ongeveer de outfit waarin je hipstermeisjes kon uittekenen. Michele heeft goed begrepen dat hij daar iets radicaal anders tegenover moest zetten om alle blikken zijn kant uit te krijgen - de show van woensdag was uitbundig en decoratief.

Max MaraBeeld Team Peter Stigter

Jaren '70

De Gucci-ontwerper repte van inspiratiebronnen als de renaissance, Catherine de Medici, jarenzeventigdisco en de legendarische club Studio 54. Een fijn staaltje story telling - marketing draait tegenwoordig om verhalen vertellen - dat werkt als een tierelier. De vleug historie (en hysterie) die hij voor Gucci op de catwalk bracht, speelde een rol in alle goede shows deze modeweek. En dat gaat verder dan marketing alleen. De beste collecties waren ook in de kleding verhalend, met duidelijke verwijzingen naar periodes, collectieve herinneringen en personages.

Zo toonde Miuccia Prada een collectie die ze 'Vagebond' noemde: veel lagen over elkaar, uniformjassen, militaire details, matrozenkleding, wijde rokken, korsetten, veterlaarzen en schoudertassen. De Prada-ontwerpster staat als zeer politiek bewust te boek en deze collectie ging dan ook over de vluchtelingenstroom, concludeerde de modepers vlot. De lagen kleding, de tassen en de nautische details moesten wel verwijzen naar mensen de met hun hele hebben en houden de zee oversteken. Backstage glimlachte Miuccia Prada wijselijk op die suggestie, maar ze zei wel tegen The Financial Times dat de collectie over 'de geschiedenis van vrouwen' ging: 'hun geluk, hun pijn, hun drama's' op verschillende momenten in het bestaan. 'Als we willen begrijpen wie we vandaag zijn, moeten we naar het verleden kijken.'

Ook Cavalli deed dat, met een collectie die voornamelijk verwees naar de jaren '70. Wijde pijpen, fluwelen colberts, plateau-zolen, dunne sjaals om de hals boven diepe decolletés - dat alles voorzien van een lekkere laag glitter en glamour zoals bij Cavalli gebruikelijk. Nieuw aan het roer daar is de Noor Peter Dundas, die overigens van 2002 tot 2005 ook al voor het label werkte. Hij kent de Cavalli-klant dus als geen ander, maar blijft niet steken in het protserige imago dat het merk aankleeft, want de show was jonger en frisser dan voorheen.

Prada.Beeld ap

Logomania

'Real' stond er met grote letters op een tas van Gucci gespoten, en zo was er meer graffiti te zien in de nieuwe collectie van het merk. Een bijdrage van Trouble Andrew ofwel GucciGhost, skater, snowboarder en graffiti-artiest. Al een paar jaar lang spuit hij overal het Gucci-logo op (twee in elkaar gehaakte G's): op skateboards, muren, wc-potten. Commentaar op de merkengekte? 'Sure', grijnst de kunstenaar die tot zijn grote voldoening is ingelijfd. 'Maar ook een diepe liefde voor het merk Gucci.'

Dat blijft de grote kunst in de mode: oude wijn in nieuwe zakken gieten. Of eleganter gezegd: kleding van vroeger - het verhalende wat nu zo aanspreekt - vertalen naar een moderne variant. Ongetwijfeld is het grote succes van Gucci te danken aan het vintagegevoel dat het merk oproept - o ja, zo'n vestje droeg mijn grootmoeder ook - terwijl het ook hebberig maakt voor de real stuff. Anders zouden liefhebbers hun geld alleen uitgeven in tweedehands-winkels en dat is zeker niet de bedoeling.

Nog een nieuweling bij een groot modehuis, Massimo Giorgetti bij Pucci, heeft dat in de smiezen. Hij bracht kleren op de catwalk met een duidelijke link naar het jetsetverleden van het merk door de sfeer van oude skiresorts op te roepen. Er waren jassen en truien met prints van berglandschappen, schoenen met skischoensluitingen en retroskibroeken die gedragen werden onder jurken. Maar alles wel in heldere vormen en high-tech-materialen: geen verkleedkistassociaties. 'Ik hou niet van vintage', zei hij na afloop van de show. 'Geweest is geweest. Ik hou van modern.' Of dat een sneer was naar concurrent Gucci? Ook hier een wijselijke glimlach: 'Gucci is Gucci en Pucci is Pucci'.

PucciBeeld Team Peter Stigter

Eh... Wat gaan we nu dragen?

Er is niet één trend - 'mini' of 'geel' - waaraan iedereen zich zal houden, zo werkt het niet meer in de mode. Maar dit zijn de steekwoorden voor het najaar:

De jaren '70: wijde pijpen, patchwork, fluwelen colberts

Het vintagegevoel: hooggesloten kraagjes, pofmouwen, het haar opgestoken en een nerdy bril. Veel kleur, veel decoratie

Figuratieve prints: vogels, bloemen, oude portretten

Nadruk op de taille (zie de korsetten van Prada) en dus een minder recht silhouet

Een show die wat uit de toon viel afgelopen dagen, was die van Emporio Armani. De geometrische vormen die de hoofdrol speelden op de kleren - cirkels, vierkanten, roze driehoeken - leken te verwijzen naar de pop art; 'New Pop' was de naam van de collectie. Jaren '60, ja, jaren '80, deed het ook aan denken - maar níet de jaren '70 die bij de andere shows zo domineerden. Ook het verhalende element ontbrak, daarvoor was de collectie te strak, te simpel van belijning. Minimalistisch haast - een look waar de grote successen boekende nieuwelingen bij andere modehuizen nu juist mee afrekenen.

Bij de Gucciwinkel aan de Via Monte Napoleone in Milaan was het tussen de shows door verschrikkelijk druk. Bij Armani was het stilletjes. Daarover moeten ze toch achter hun oren krabben op het hoofdkantoor van de 81-jarige ontwerper. Wellicht is het ook daar tijd voor nieuwe zakken.

Emporio Armani.Beeld Team Peter Stigter
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden