Gruwelijk goed geschreven roman over een 'verwijfd jongetje' in een dorp

 

Eddy Bellegueule's moeder meent dat ze fouten heeft gemaakt, waardoor ze niet het leven heeft kunnen leiden dat ze had gewild: in verwachting op haar zeventiende, van school af en de rest van haar leven zwoegen in een huishouden met zeven monden te vullen, de eindjes aan elkaar knopend. In de autobiografische roman waarin ze figureert staat er dan: 'Ze begreep niet dat haar levensloop, wat zij haar fouten noemde, integendeel juist in een geheel van volkomen logische, bijna vooraf bepaalde, meedogenloze mechanismen paste.' Haar fouten zijn in werkelijkheid 'de meest perfecte uitdrukking van de gewone gang van zaken'.

Niet alleen is dit een treurige en treffende observatie, op een subtieler niveau verwijst deze ook naar het feit dat Eddy Bellegueule zélf totaal buiten deze gewone gang van zaken valt.

Verwijfd

Weg met Eddy Bellegueule is het romandebuut van de jonge Franse schrijver Edouard Louis (geboren in 1992). Het is een gruwelijk goed geschreven verhaal over een jongetje dat opgroeit in een arbeidersgezin in een klein dorp in Noord-Frankrijk. Ver voordat hij in de puberteit komt, voelt hij al dat hij anders is dan andere jongens. Hij moet niks hebben van de vechtpartijen in het café en de bruutheid waaraan zijn alcoholische vader zijn trots ontleent.

Tot aan zijn tiende gaat het nog: in het dorp van nog geen duizend inwoners is hij gewoon dat 'rare, verwijfde jongetje', dat een 'geamuseerde fascinatie' oproept die hem bescherming biedt. Maar op de middenschool 15 kilometer verderop (het Franse 'collège', voor kinderen van 10 tot 16 jaar), maken twee oudere jongens zijn leven tot een hel.

Mantra

Aan de hand van herinneringen schetst Louis het benauwende, hardvochtige dorpsleven waarin geen geld is voor een nieuwe ruit als die is gebroken, geen tijd voor genegenheid en al helemaal geen plaats voor homoseksuelen. Totdat hij op zijn zestiende naar het lyceum gaat, probeert Eddy dan ook uit alle macht te veranderen. 'Vandaag word ik een vechtersbaas', is zijn mantra.

Veel aan het decor in deze roman doet denken aan De helaasheid der dingen van Dimitri Verhulst, maar hier geen slapstickachtige scènes die de lezer wat lucht geven. Weg met Eddy Bellegueule is minder volgepropt en met meer distantie geschreven dan het boek van Verhulst, waardoor het scherper en ook ontroerender is.

Anders dan bij autobiografische romans vaak het geval is, heb je na het lezen juist het gevoel dat je méér over deze jongen wilt weten, hoe het hem is vergaan op het lyceum in Amiens en later aan de universiteit in Parijs.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.