tv-recensiefrank heinen

Grote Vraag: kunnen Bekende Nederlanders van een afstandje inschatten of een voorwerp van chocola is?

null Beeld

Vragen als ‘in welke ring van de ironie bevinden we ons inmiddels?’ dringen zich op bij het kijken naar Showcolade.

Soms word je overvallen door grote vragen, waarop zelfs het internet je het antwoord schuldig moet blijven. Vragen als: Bekende Nederlanders kunnen praktisch alles, maar kunnen ze ook van een afstandje inschatten of een voorwerp van chocola is? Om dat filosofische vraagstuk draait het in Showcolade, een nieuwe bijdrage van Omroep Max aan de versuikering van de NPO.

Wie naar Showcolade kijkt, valt ten prooi aan een opeenvolging van uiteenlopende emoties. Eerst is er verwarring. Met name over het decennium waarin je je bevindt. Je ziet het decor en je waant je in de jaren tachtig. Je kijkt naar teamcaptains Veldhuis & Kemper en je verkeert in de jaren nul. Bij de voice-over van Ron Brandsteder keer je terug naar de negentiger jaren, en zodra een handvol willekeurige producten op een lopende band voorbijglijden, glibber je zo de seventies binnen.

Dan volgt de fase van de verbazing. Verbazing dat presentatrice Edsilia Rombley er zo ogenschijnlijk soepeltjes de moed in houdt, en over de gierende panelleden die de indruk wekken opgesloten te zitten in een waanzinnig (Japans) format, gijzelaars van de noodzaak relevant te blijven, ook als dat middels totale irrelevantie moet. Vragen als ‘in welke ring van de ironie bevinden we ons inmiddels?’ dringen zich op, bijvoorbeeld wanneer je Irene Moors heel hard ‘Wat een raar programma is dit!’ hoort roepen, net voor ze een hap van een computermuis neemt.

Het programma bestaat uit allerlei ronden, vingervlugge patissiers en onderdelen en punten die wel of niet verdiend kunnen worden. Je zou het kunnen navertellen, maar waarom zou je? Dit is de apathiefase.

Via persoonlijke ontregeling (is dit gezellig? Ligt het aan mij dat ik dit niet gezellig vind?) beland je in het meer existentiële deel van wat ik maar het Showcolade-experiment noem: hoe weet je of iets van chocola is of niet? De belangrijkste conclusie van de show is, naast dat je Bekende Mensen tegen vergoeding een fietsband in hun mond kunt laten proppen, dat alles chocola kan zijn. De consequentie is dat we er voortaan altijd op bedacht moeten zijn dat de wereld één groot banketbakkerscomplot kan zijn. Als we op onze hoede willen blijven, kunnen we het alles proefondervindelijk in de mond steken niet alleen aan baby’s overlaten.

Net voor Showcolade begon zondag nog een nieuw NPO-programma. In een prettig-zooiig decor werd onder opwekkende leiding van Ruth Joos en Wilfried de Jong in het boekenprogramma Brommer op zee (VPRO) een begin gemaakt met wat je een tastende zoektocht naar de zin van de dingen zou kunnen noemen. Het was aanstekelijk, gedurfd en verfrissend rudimentair. Hier werd iets geprobéérd.

Brommer op zee is geprogrammeerd rond etenstijd, recht tegenover Studio Sport. Op NPO 2. Showcolade is te zien rond half negen. Primetime. NPO 1. Ook dat levert allerhande grote vragen op, maar die stel ik maar niet, want de antwoorden zullen vermoedelijk te deprimerend zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden