Grootser, spannender en verrassender dan voorgaande albums

Een gat van bijna vijf jaar zit tussen de platen Write About Love en Girls In Peacetime Want To Dance van Belle And Sebastian. Bepaald stilgezeten heeft voorman Stuart Murdoch niet, want hij schreef, regisseerde en produceerde bijvoorbeeld zijn eerste film God Help The Girl, die vorig jaar uitkwam.

Misschien was zo'n pauze voor de Schotse band ook wel goed want hun negende studioalbum maakt meer indruk dan de toch wat vlakke twee platen die eraan voorafgingen. Het lijkt alsof de band nadrukkelijk geprobeerd heeft zijn geluid wat grootser, de productie wat spannender en de muziek wat verrassender te laten zijn. Belle And Sebastian is al lang niet meer die leverancier van gevoelige, teder gearrangeerde omfloerst gezongen liedjes. En op Girls In Peacetime Want To Dance komt meer dan ooit naar voren dat het ook al lang niet meer de band is waarin Murdoch muzikaal de scepter zwaait.

Even wennen is het wel. De muzikale verwijzingen naar jarentachtigpop, en dan ook naar de vaak vervloekte synthesizersound uit die jaren zijn talrijk. The Party Line en Enter Sylvia Plath worden gedreven door een opdringerige discobeat die veel fans van het eerste uur zal afschrikken. Ook The Everlasting Muse met een stukje kermismuziek waaraan zelfs BZN schatplichtig lijkt, is even schrikken. Na verloop van tijd valt echter alles op zijn plaats. Steeds meer details gaan dan opvallen, zoals de wonderschone strijkers in het bittere The Cat With The Cream.

Beeld Hollandse Hoogte
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden