Groots, maar anoniem

Ook Florence Welch had liefdesleed en andere persoonlijke sores, waardoor het derde album van haar band vier jaar op zich liet wachten. Het zou een wat soberder vormgegeven album worden dan Ceremonials, maar Welch klinkt niet bepaald als een teder, breekbaar folkmeisje op How Big, How Blue, How Beautiful.

Gijsbert Kamer

Ze zet nog geregeld een enorme keel op en schuwt de bombastische, orkestrale arrangementen evenmin. Maar zeker aan het begin van het album houdt ze zich in met aangenaam klinkende popliedjes. Eenvoudig getoonzet, met pakkende melodielijntjes.

De stem van Florence Welch is nog beter, veelzijdiger en doorleefder gaan klinken en heeft al die orkestrale poespas in bijvoorbeeld het titelnummer helemaal niet nodig.

Maar ze heeft producer Markus Dravs niet voor niets aangetrokken. De man die Coldplay en Mumford & Sons hun grootse stadiongeluid gaf, doet ook hier zijn werk.

Naarmate het album vordert, gaan veel liedjes daardoor weliswaar groots klinken, maar ook nogal anoniem. Meer liedjes als Mother, met haar vorige producer Paul Epworth rustiek tokkelend op gitaar, hadden de plaat goed gedaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden