Groningen is even voor de romantici

Dat Within Temptation de prijs won voor ‘de belangrijkste bijdrage aan de Nederlandse popmuziek’, daar had iedereen vrede mee. En verder viel er veel te ontdekken op Noorderslag....

Van onze medewerker Gijsbert Kamer

De grote zaal van de Groningse Oosterpoort puilt zaterdagavond uit. Het loopt tegen elven, en dat is het tijdstip waar Noorderslaggangers voor het twintigste achtereenvolgende jaar naar uitkijken. Dan wordt traditiegetrouw bekend welke artiest of band de prijs krijgt voor ‘de belangrijkste bijdrage aan de Nederlandse popmuziek van het afgelopen jaar’; dit keer een beeldje van Theo Mackaay en een cheque van tienduizend euro.

Velen hebben wat extra biertjes mee naar de zaal genomen, niet vanwege de dorst, maar omdat aan die bekendmaking nu eenmaal het ritueel van biersmijten verbonden is.

Maar de chaos blijft nog even uit, wanneer juryvoorzitter Hans Kosterman de winnaar bekendmaakt. Within Temptation, daar kan iedereen wel mee leven. Zoals je een dag eerder niemand hoorde mopperen over de toekenning van de Pop Persprijs aan Leon Verdonschot.

Een half miljoen cd’s zijn er van de gothic metal-band naar het buitenland verscheept, en ze mogen zich tot de internationale top van hun mede zelf vormgegeven genre rekenen. Maar wanneer blijkt dat er achter het doek geen instrumentarium klaar staat voor het gebruikelijke optreden van de prijswinnaar, maar een filmdoek met zangeres Sharon den Adel die verborgen achter een immense zonnebril, een vakantie op een tropisch eiland veinzend, haar dankwoord uitspreekt, vliegen de bierprojectielen alsnog richting podium.

Den Adel is nog aan het bijkomen van de geboorte van dochter Eva Luna en het publiek moet het doen met de mannen van haar band. Die hebben zich niet ongeestig in haar jurken gestoken.

Geen Within Temptation in actie dus, maar om te voorkomen dat iedereen over de gangen gaat dwalen, wat tot grote logistieke problemen kan leiden, heeft de organisatie iets slims bedacht: muziek en beeld van alle twintig Popprijs-winnaars, van Mathilde Santing tot Ali B., virtuoos aan elkaar gemixt door Eboman.

Zelf was Eboman in 1996 winnaar, om vervolgens in het niets te verwijnen, maar dat hij beslist wat kan bewijst hij tien jaar later voor een geboeid publiek.

En de fans van Within Temptation kunnen even later hun vertier zoeken bij de muzikale geestverwanten van Epica, een van de weinige metalbands dit jaar tijdens Noorderslag. Wel rijk vertegenwoordigd is hiphop, met behalve een heus eigen podium bij de entree, enthousiast onthaalde shows van De Jeugd Van Tegenwoordig en, na een stroef begin een toch overtuigend Opgezwolle.

Ook dit jaar kan de conclusie weer luiden dat er in Nederland heel veel opwindende popmuziek gemaakt wordt. Van bigband-jazz (New Cool Collective), funk (Lefties Soul Connection) en dance (Kraak & Smaak) tot opzwepende rock ‘n roll (zZz en Gem) komt in een lange marathon alles voorbij, en geen moment slaat de verveling toe. Ook het gevoel dat je naar slappe aftreksels van grote buitenlandse voorbeelden kijkt, blijft uit.

Want het aantal zowel waarachtig als oorspronkelijk klinkende bands is groot. Enkelen van hen delen het podium onder de noemer ‘Nederlandse Impressionisten’, en hoewel de verschillen tussen Meindert Talma, At The Close Of Everyday en André Manuel groter zijn dan de overeenkomsten, krijg je in deze zaal een avond lang het gevoel dat Nederlandstalige muziek een nieuwe artistieke piek gaat beleven.

Wat door niemand beter wordt onderstreept dan Spinvis. Erik de Jong helpt At The Close Of Everyday met het liedje Hellend Vlak, nadat hij dat elders met Spinvis in drie kwartier een show ten beste heeft gegeven, waar je je onmogelijk aan kunt onttrekken. Swingend en ontregelend, teder en oorstrelend: er wordt in Nederland geen rijkere popmuziek gemaakt dan door deze band.

Maar ook zijn er op Noorderslag weer een paar ontdekkingen te doen, in de kleine zaaltjes op onverwachte momenten. Hartverwarmend klinkt bijvoorbeeld El Pino & The Volunteers. Mooie countryrock zoals we die sinds de Jayhawks niet meer gehoord hebben, akoestisch getoonzet met fraaie niet-alledaagse accenten door banjo, mandoline en accordeon.

Onvergetelijk is even later het verhaal van Leon Giesen over de basgitaar, ‘het werkpaard van de popmuziek’. Zijn met filmbeelden geïllustreerde relaas over een ontmoeting met zijn held bassist Herbie Flowers blijft je bij. Een ontmoeting tussen een romanticus en iemand die gewoon z’n werk doet, aldus Giesen.

Nederland mag dan het land zijn waar harde werkers met degelijke muziek (Racoon) het beste scoren, Groningen is zaterdag vooral voor en van de romantici.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden