FilmrecensieEl Principe

Groezelig gevangenisdrama El Principe laat je met een wat onbestemd gevoel achter ★★★☆☆

Veel lonkende blikken en om elkaar kronkelende lijven in El Principe, de microkosmos waar homoseksualiteit de onuitgesproken norm lijkt. De hoofdrolspeler blijft nogal ongrijpbaar.

Beeld Filmstill

Als een uitgestoken vinger, zo wijst het bloed naar de voeten van de 20-jarige Jaime, aan het begin van het Chileense gevangenisdrama El Principe. Er is geen twijfel over mogelijk: hij heeft de keel doorgesneden van de jongen die dood op de cafévloer ligt. 

Jaimes crime passionnel wordt in het Chili van 1970 zijn ticket naar de hel. Hoewel:  schrijver-regisseur Sebastián Muñoz, in navolging van Jean Genets avantgarde-klassieker Un chant d’amour (1950), beziet het gevangeniswezen vooral met een gevoel voor duister-broeierige erotiek. Jaime (Juan Carlos Maldonado) eindigt in een cel met vier andere mannen. Zestiger Potro (Alfredo Castro) zwaait er de scepter en wil dat de nieuweling bloot bij hem in bed kruipt; in het vuige, maar ook schilderachtig gefotografeerde universum van El Principe wordt de daaropvolgende verkrachting het begin van een intense, steeds verschuivende machtsverhouding die warempel op liefde gaat lijken.

In zijn bewerking van Mario Cruz’ gelijknamige pulproman maakt Muñoz alle ruimte voor de riten, relaties en rivaliteiten van de gedetineerden. Veel  lonkende blikken en om elkaar kronkelende lijven, in een mistroostige microcosmos waar homoseksualiteit de onuitgesproken norm lijkt. De buitenwereld druppelt slechts sporadisch binnen, bijvoorbeeld als presidentskandidaat Salvador Allende op de radio een verkiezingsspeech houdt. De in Venetië met de Queer Lion bekroonde film ontsnapt via flashbacks aan de setting: steeds weer zie je Jaime achterop de motor zitten, bij de vriend die hij uiteindelijk zal vermoorden. 

Wellicht wilde Muñoz het jaren-zeventig-Chili portretteren als gevangenis voor homo’s en de gevangenis juist als vrijplaats. In dat geval hadden hij en co-scenarist  Luis Barrales die tegenstelling wat meer mogen aanscherpen. Ook Jaime blijft nogal ongrijpbaar: TV-ster Maldonado geeft zijn narcistische personage voortdurend een schrikachtige, bijna kinderlijke blik, en barst uit het niets uit in animale lust en agressie. De manier waarop Jaime opklimt van gevangenisgroentje tot troonopvolger lijkt eerder een ceremonieel proces dan een karakterontwikkeling. 

Dan is Potro, door veteraan Castro vertolkt met een mengsel van tragiek, afstotelijkheid, wijsheid en verrassende scheuten warmte, het meest fascinerende en uitgewerkte personage van de film. Ook als El Principe schakelt van groezelig realisme naar theatrale barok, houdt Castro de boel bij elkaar. Al kan ook hij niet voorkomen dat de film je met een ietwat onbestemd, leeg gevoel achterlaat.

El principe

Drama

★★★☆☆

Regie Sebastián Muñoz.

Met Juan Carlos Maldonado, Alfredo Castro, Gastón Pauls, Cesare Serra, Lucas Balmaceda, Sebastián Ayala.

96 min., te zien in 9 zalen en op Picl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden