Groene revolutie, Al Hoceima en de ombudsvrouw

De week van de hoofdredacteur

Fascinerende revolutie, notities uit Al Hoceima en afscheid van de ombudsvrouw

De (voormalige) ombudsvrouw. Foto Aurélie Geurts

Let it snow

Toen mijn zoon 7 was, fietste ik met hem langs een voortuin vol elektronische kerstversieringen in onze Amerikaanse suburb. 'LET IT SNOW' stond er in lichtgevende letters. 'Juist door al die energieverspilling gaat het niet meer sneeuwen', zei de wijsneus. Maar eigenlijk was hij opgetogen over de hele kwestie: met zijn technische hart vond hij de komende groene omwenteling opwindend. Dat hij dat in zijn leven ging meemaken!

In deze geest brachten wij deze week de serie De Groene Revolutie. Dat het gaat gebeuren is zeker. 'Het fossiele tijdperk loopt af terwijl de fossielen nog in de bodem zitten', zei Shell-topman Ben van Beurden bij een bezoek aan de krant, en die lui kunnen het weten. Maar hoe dan?, vroegen René Didde, Bard van de Weijer en Gerard Reijn zich af, en lieten zien wat pioniers, van offgrid-woners tot warmtemanagers, al aan het doen zijn. Daar word je behoorlijk vrolijk van.

Bard mocht op de autobahn in een waterstofauto rijden. Voer voor degenen (ik) die hopen dat het technisch vernuft van de mens ons ook uit deze benarde situatie zal redden. Tegelijkertijd beschreven ze hoe ingewikkeld het is om ons leven te vergroenen, en hoe krankzinnig veel er nog moet gebeuren. Op volkskrant.nl/groenerevolutie kun je testen wat je zelf kunt bijdragen, in een interactief huis van Mirjam Leunissen en Wendy van der Wauw. Eenieder van ons heeft nog heel wat te veranderen. Dat zullen we blijven beschrijven. Maar we gaan ook plezier beleven aan de vooruitgang. Bard is nu in San Francisco voor de eerste testrit in de nieuwe middenklasse-Tesla.

Ezzeroili en Bahara

De afgelopen twee weken hebben Volkskrantredacteuren Nadia Ezzeroili en Hassan Bahara ons vanuit Al Hoceima laten zien welk gevoel en welke mensen er achter de onrust in de Rif zitten: van de visverkoper tot de oncoloog, bij de grote demonstratie en op zoek naar de gedenksteen van de legendarische opstandeling El-Khattabi. Ik vond het leerzaam en kleurrijk.

Deze verslaggevers brachten als voordeel mee dat ze door hun afkomst een mengelmoes van Arabisch, Riffijns-Berbers en Nederlands konden spreken. Gevoel hebben voor de nauwe banden en culturele verschillen tussen Nederland en dit deel van Marokko. Zo schreef Nadia dat ze in haar streek van herkomst amper vrouwen op terrasjes ziet. 'Het openbare leven is onmiskenbaar een mannendomein. Hoe valt dat te rijmen met een mensenrechtenbeweging als Hirak?' Een heel Nederlandse vraag.

Ombudsvrouw

'De bakker betaalt toch ook niet iemand om naast de kassa te roepen: het brood is hier oudbakken?', zei iemand die het idioot vindt dat wij een ombudsvrouw hebben. Ik antwoordde dat ik het heus geen pretje vind om elke week te lezen wat we nu weer fout hebben gedaan.

Het is het enige stuk in de krant waar ik niet over ga - de onafhankelijkheid van de ombudspersoon ligt vast in een protocol. Maar ik vind het goed dat een redactie die alles en iedereen de maat neemt haar eigen werkwijze kritisch tegen het licht houdt. Juist in een tijdperk waarin media onder vuur liggen en het gezag van de krant niet vanzelfsprekend is. We moeten uitleggen wat we doen en zelfreinigend vermogen aan de dag leggen, hoe pijnlijk dat soms ook is. Maar als we dit toch moeten ondergaan, dan graag goed.

Annieke Kranenberg, die vandaag het stokje overdraagt, heeft het zowel scherp als genuanceerd gedaan. Ze was altijd grondig in haar onderzoek, paste hoor en wederhoor toe en velde haar oordeel zonder zich van de wijs te laten brengen. Dan was het ook nog heel onderhoudend geschreven. We hebben af en toe verhit tegenover elkaar gestaan als ik vond dat ze de redactie te hard viel. Maar ik mag bij dezen wel zeggen dat ik haar een heel goede ombudsvrouw vond.

Reageren? p.remarque@volkskrant.nl

Annieke Kranenberg Foto Aurélie Geurts
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.