Grimmig en gênant conflict tussen vader en zoon

In De moed om te doden trekken Hendrickx en Van Dijck je direct hun benauwde universum binnen. Daarna dendert de voorstelling zonder adempauze door naar een onontkoombare conclusie.

Dirk Van Dijck en Wouter Hendrickx. Beeld Kurt van der Elst | kvde.be

Vader heeft 't aan zijn been. Boodschappen doen is moeilijk voor hem, véél is moeilijk voor hem dezer dagen, en daarom heeft hij zijn toevlucht gezocht in het huis van zijn zoon. Zoonlief tolereert pa, maar echt gelukkig is hij niet met de situatie. Gelukkig is hij überhaupt niet erg.

De setting van De moed om te doden van de Zweedse schrijver Lars Norén uit 1978 is meteen beklemmend. Vader en zoon zitten vast in patronen uit het verleden waaruit ze niet kunnen loskomen. De een kijkt met verwijt en wrok naar de ander en omgekeerd, maar nadenken over hoe het allemaal zo is gekomen, kunnen ze nauwelijks. Soms doet een van beiden een poging, die vaak snel weer vastloopt.

Dat leidt tot fascinerende situaties, waarin haast ieder kind en iedere ouder wel iets zal herkennen - tegen wil en dank, want heel verheffend is het meestal niet. Guy Cassiers regisseert Wouter Hendrickx en Dirk Van Dijck als zoon en vader in deze Norén bij zijn Antwerpse Toneelhuis. Verrassend, om een aantal redenen: Cassiers is de man van de grote voorstellingen over macht en manipulatie in wereldcontext, met gebruik van multimediale techniek en vaak gebaseerd op romans. Terwijl dit een klein huiskamerdrama is, met een sober decor.

De moed om te doden van Lars Norén

Door: Toneelhuis.
Regie: Guy Cassiers.
23/11, Minnemeers, Gent.
Zaterdagavond Nederlandse première in de Stadsschouwburg Amsterdam. Daarna tournee.

Maar ook daar is Cassiers goed in, en de trouwe toeschouwer had het kunnen weten; de thematiek van verstoorde gezinsrelaties is hem bepaald niet vreemd (denk ook aan vroegere stukken als Rotjoch). Aan het begin van zijn carrière maakte hij zelfs met zijn eigen vader Jef Cassiers de voorstelling Natuurgetrouw, over het machtsconflict tussen vader en zoon.

In De moed om te doden trekken Hendrickx en Van Dijck je direct hun benauwde universum binnen. De eerste is de zoon, een jongen die zoveel ongemak met zichzelf en de wereld uitstraalt, dat het bijna wrevel wekt. En Van Dijck als de vader (hij maakte zich in korte tijd de rol eigen nadat Marc Van Eeghem wegens ziekte moest afhaken) schakelt behendig tussen een zielig oud mannetje, tirannieke manipulator en joviale peer - dit laatste vooral wanneer Radka (Aminata Demba) langskomt, het vriendinnetje van de zoon. Dat bezoek zet de verhoudingen dusdanig op scherp dat je je hart vasthoudt. Afwisselend grimmig, gênant en grappig, en constant knap geacteerd, dendert De moed om te doden zonder adempauze door naar een onontkoombare conclusie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden