Grimaud declameert innerlijke tweestrijd van godin met emotie

MUZIEK Piano spelen, boeken schrijven, optrekken met roedels wilde wolven: de Franse pianiste Hélène Grimaud leidt een veelzijdig en multidisciplinair leven....

Aan Beethovens Chorfantasie, een losbladige voorstudie-met-pianopartij voor het befaamde slotdeel van de Negende (maar dan aan de verkeerde kant van de goede smaakgrens) viel erg weinig te beleven. En zijn Vijfde pianoconcert kreeg een vertolking waarin krachtsvertoon overheerste. Het Portugese Gulbenkian Orchestra bonkte onder leiding van Lawrence Foster plompverloren door de partituur heen. Grimaud pareerde met spel zonder reliëf, of het nu ging om de grofkorrelige arpeggio’s van het openingsdeel of de softfocusklanken van het Adagio.

Het tweede deel van het programma bracht verlichting, met een voortreffelijk voorbereide uitvoering van het mythische oratorium Perséphone. Dat was overigens vooral te danken aan de precieze en heldere zang van het Gulbenkian Choir en tenor Bruce Sledge, hoewel ook Foster de balans in de pruttelende en toch lumineuze blazerspartijen uitstekend bewaakte.

Grimaud declameerde haar partij aanvankelijk met een wat omineuze neutraliteit, maar naarmate de innerlijke tweestrijd van de naar de Onderwereld gelokte lentegodin toenam, kroop er toch wat meer emotie in. Stravinsky’s zelden gespeelde werk trof door de geserreerde kringloop van klanken, waarin de combinatie van rouw en troost een vreemde ontroering teweegbrengt.

Frits van der Waa

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden