Concertrecensie Jack White

Gretige Jack White is alleen eerste half uur goed (twee sterren)

Jack White tijdens een eerder optreden in Mexico. Foto AP

Jack White. Afas Live, Amsterdam, 2 juli.

Bezoekers aan het uitverkochte concert van Jack White in de Amsterdamse Afas Live moesten hun mobieltje in een door de zaal verstrekt afsluitbaar etuitje opbergen. Om die er pas bij het verlaten van de zaal weer uit te kunnen laten bevrijden.

De Amerikaanse rocker wilde zo voorkomen dat het publiek meer met zijn telefoon dan met het concert bezig was. Opmerkelijk dat alle zalen tijdens zijn Europese tournee aan zijn eis tot mobielloosheid meedoen. Maar het moet gezegd, prettig was het wel, even geen filmende en foto’s makende fans om je heen. Bovendien begon White met zijn vier begeleiders zo overrompelend dat je eigenlijk geen tijd had voor andere dingen.

Met een aan verbetenheid grenzende gretigheid leek White (42) het publiek er nog eens in te willen rammen dat het zijn zeer matig ontvangen nieuwe plaat Boarding House Reach verkeerd heeft begrepen. En zowaar bracht Over And Over And Over een vervoering te weeg die bij beluistering van het album achterwege bleef.

White brieste bijna hysterisch en ranselde ongenadig op zijn elektrische gitaar. Razendsnel ging hij over in Dead Leaves And The Dirty Ground uit de tijd begin deze eeuw dat hij nog samen met Meg White het duo The White Stripes vormde.

Toen maakte White nog elementaire garagerock onder het less is more adagium. Daar is hij nu van verlost. Wie hem maandag in Afas Live omringd door onder meer twee toetsenisten te keer hoorde gaan vermoedde vooral een grote voorliefde voor jaren zeventig hardrock van Deep Purple.

Een half uur was dat goed, zelfs geweldig, die reeks zonder pauzes aan elkaar geregen vooral nieuwe en explosief uitgevoerde liedjes.

Maar na een olijk Hotel Yorba begon vooral de steeds harder aanzwellende bombast op de zenuwen te werken. Zeeziek werden we van die twee wiegende orgels, en de wat al te mateloos noten pompende bassist.

Het gekozen repertoire bracht ook al geen redding, Op zijn nieuwe plaat vergrijpt White zich aan funk en zelfs rap, wat live tijdens Ice Station Zebra leidde tot het soort lompe hiphop/metal waar Limp Bizkit ooit patent op had.

Hoe wanhopig White steeds ook tussen zijn bandleden kroop voor een laatste aanwijzing, langzaam ontglipte het ook laatste beetje zeggingskracht hem. De luchtige pophit Steady As She Goes had ineens de subtiliteit van een Meat Loaf nummer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.